Zendelingen aangeraden aan „De Weg” vast te houden
TOT de gelukkigste mensen die zich op 8 maart 1970 in de stad New York bevonden, behoorden ruim tweeduizend christelijke getuigen van Jehovah. Waarom? Omdat zij het voorrecht genoten in de Congreszaal van Jehovah’s getuigen getuige te zijn van de diploma-uitreiking aan de studenten van de achtenveertigste klas van de Wachttoren Bijbelschool Gilead.
Het programma, dat om 10 uur v.m. begon werd geleid door de president van zowel de school als van het Wachttorengenootschap, N. H. Knorr. Na zijn hartelijke welkomstwoorden gehoord te hebben, verenigden allen zich in het zingen van een lied en in gebed en luisterden vervolgens aandachtig naar een aantal korte toespraken door degenen die gedurende de voorgaande zes maanden als leraren en in andere hoedanigheden voor hen hadden gezorgd. T. Galfas merkte op dat deze zendelingen, evenals Jezus bij zijn komst naar de aarde een grote liefde ten toon had gespreid, liefde konden tonen door in vreemde en verre landen dienst te verrichten. U. Glass vertelde de zendelingen dat zij, wanneer zij voor een ernstig probleem kwamen te staan, het voorbeeld van koning David dienden te volgen door zich in Jehovah te sterken en degenen te raadplegen die in de positie verkeren dat zij hun hulp kunnen bieden, zoals bijkantoordienaren en anderen.
E. Dunlap legde de nadruk op de noodzaak van loyaliteit in hun toewijzing, terwijl M. Larson enkele passende vergelijkingen trok tussen een zendeling en een bouwondernemer, die gebruik maakt van blauwdrukken, vanwege de noodzaak instructies zorgvuldig op te volgen. G. Couch herinnerde de zendelingen er vervolgens aan dat zij als gevolg van hun opleiding nu een voortreffelijke sleutel van kennis bezaten die zij met geduld dienden te gebruiken om anderen te onderwijzen. Vervolgens las M. Henschel vele voor de studenten bestemde groeten voor die uit verscheidene delen van de aarde afkomstig waren.
Hierna sprak de vice-president van het Wachttorengenootschap, F. W. Franz de afstuderenden toe. Hij lichtte een aantal punten toe die betrekking hadden op bijbelse profetieën welke hun vervulling naderen. Hij wees vooral met klem op de dringendheid hen die waarheid liefhebben te helpen thans uit Babylon de Grote, het wereldrijk van valse religie, te vluchten, aangezien Openbaring 18:4 aantoont dat het te laat zal zijn om te vluchten wanneer Gods vernietigende plagen haar treffen.
N. H. Knorr sprak de hoofdlezing van de ochtend uit over het onderwerp „De Weg”. Hij merkte op dat er thans twee wegen zijn die men kan inslaan. De weg van de wereld is de weg van de Duivel. Opgedragen christenen hebben het verkozen de juiste weg, Jehovah’s weg, te volgen. Door die weg te bewandelen is het mogelijk ten volle van het leven te genieten. Om eeuwig leven te verwerven, moet men die weg blijven bewandelen.
De spreker merkte vervolgens op dat Jezus Christus De Weg had geopend. Hij bewandelde de weg die zijn hemelse Vader hem wilde laten bewandelen, en deze weg was gebaseerd op liefde. Door middel van zijn Woord en zulke publikaties als De Wachttoren helpt God christenen in deze tijd Zijn weg te bewandelen, zoals Hij ook heeft gezegd: „Uw eigen oren zullen een woord achter u horen, aldus: ’Dit is de weg. Wandelt daarop’, ingeval gijlieden rechts of ingeval gij links zoudt gaan.” — Jes. 30:21.
Jehovah God heeft belangstelling voor mensen; hij houdt van mensen, zei de president van het Genootschap nadrukkelijk. Daarom heeft hij de mensen de waarheid gegeven en heeft hij hun getoond welke weg zij moeten bewandelen. Door hier meer dan gewone aandacht aan te schenken, zullen christenen niet naar links of naar rechts afwijken.
Christenen dienen er net zo over te denken als de psalmisten, die herhaaldelijk naar Jehovah’s weg verwijzen. De spreker ging vooral in op de smeekbede die in Psalm 119:37 wordt aangetroffen: „Wend mijn ogen af, opdat ze dat wat waardeloos is, niet zien; houd mij in het leven op uw eigen weg.” Hierna vroeg hij: „Doen wij dat? Of laten wij toe dat ons hoofd zich naar alles wendt wat waardeloos is, naar de slechte dingen op de TV” enzovoort? Het is gemakkelijk om van de weg af te wijken waarschuwde hij, en dit zou vooral in hun buitenlandse toewijzing gemakkelijk kunnen gebeuren. Hij gaf de zendelingen de verzekering dat de gehele organisatie altijd klaarstaat om hen te helpen, en in zijn besluit zei hij met klem: „Doe wat Jezus heeft gedaan. Jullie zijn in de wereld maar zijn er geen deel van . . . Houd in gedachten: ’Dit is de weg. Wandelt daarop.’”
Na deze opmerkingen gaf N. H. Knorr elke zendeling een envelop met daarin de klassefoto, een gift van het Genootschap en het diploma als dit behaald was. Vervolgens werd er een resolutie voorgelezen waarin de studenten hun waardering tot uitdrukking brachten voor het ontvangen onderwijs en hun besluit kenbaar maakten om zich het hun toevertrouwde pand waardig te betonen.
Na een pauze werd het programma hervat. Tot de schitterende dingen die men kon horen en zien, behoorden een voortreffelijk muzikaal programma met liederen in zes talen, een ontroerend en bijzonder mooi bijbels drama, berichten over de geweldige vooruitgang in sommige van de landen waarheen de zendelingen zouden gaan en een door alle zendelingen gezongen lied dat speciaal voor deze gelegenheid was gecomponeerd. Hierna zongen alle aanwezigen gezamenlijk een lied, waarna de president van de school het programma met een innig gebed besloot.