Heidense gebruiken overgenomen

OP HET hoogtepunt van de zomer vieren rooms-katholieken in Argentinië elk jaar St. Jansdag. Voor iedereen die Jan heet, wordt een tweede verjaarsfeest gevierd ter herdenking van, naar wordt verondersteld, de geboortedag van Johannes de Doper. Dan worden de bomen gesnoeid en de takken voor vreugdevuren gebruikt, die de avond vóór St. Jansdag op bijna elke straathoek worden aangestoken. Volgens de overlevering zal iedereen die te middernacht door het vuur gaat, ongedeerd blijven.

In dezelfde tijd van het jaar vierden de oude Druïden een feest dat gepaard ging met laaiende vuren; dit gebruik wordt in bepaalde delen van Frankrijk, Zwitserland, Ierland en Schotland — landen waar het katholicisme reeds lang heeft overheerst — nog steeds in ere gehouden. In Ierland is men nog steeds van mening dat het iemand tot voordeel strekt als hij over de gloeiende as springt.

Een rooms-katholieke monseigneur werd gevraagd waarom priesters bij zulke heidense vieringen, waarvoor in de Heilige Schrift geen basis is, aanwezig zijn en hun zegen eraan geven. Monseigneur Winsauer van Posadas, in de Argentijnse provincie Misiones, antwoordde hierop: „Dat is eenvoudig. De dag van St. Jan en de geboortedag van onze Heer vielen samen met de beide data van de zonnestilstand. In oude tijden vormden deze data aanleiding voor heidense vieringen. Toen zij [de heidenen] werden gekerstend, was het moeilijk de oude gewoonten te laten varen en daarom gaf de Kerk er de voorkeur aan de heidense vieringen bij haar eigen feestdagen te voegen, in plaats van ze af te schaffen.” — Het wekelijks nieuwsblad Confirmado van 9 juli 1965, verschijnend in Buenos Aires.

De monseigneur voegde eraan toe dat „er niets verkeerds in stak dat de katholieke priesters deze ’fiestas’ aanmoedigden”; de apostel Paulus was het hier echter niet mee eens, want hij verwierp de gedachte ook maar iets van het heidendom over te nemen toen hij de vraag stelde: „Wat heeft licht met duisternis gemeen?” — 2 Kor. 6:14-17.