Het communisme als staatsreligie

TOEN Sven Aurén, speciale correspondent van de Stockholmse Svenska Dagbladet, van een reis naar Communistisch China terugkeerde, schreef hij in de 15 januari-uitgave van dit nieuwsblad: „Het is nauwelijks overdreven als men het Chinese communisme een staatsreligie noemt.” De correspondent toonde aan dat wanneer men het huldebetoon ziet dat aan de communistische leider Mao Tse-toeng wordt bewezen, deze als een paus wordt vereerd. De schrijver zag een geweldig groot plein vol mensen en vergeleek het met het Sint-Pietersplein te Rome, toen hij zei: „Als heiligenbeelden staan portretten van Marx, Engels en Stalin opgesteld.” Met betrekking tot een feestelijke bijeenkomst in de congreszaal zei hij dat ze „het karakter had van een hoogmis met drieduizend acteurs”. Voorzitter Mao werd in lofliederen bezongen als „onze Grote Leraar” en „ons Grote Voorbeeld”. Het dorp waar Mao geboren werd, is voor tienduizenden een bedevaartplaats geworden, en volgens Sven Aurén „zijn de meesten van hen voorbeeldige arbeiders die met deze pelgrimsreis beloond worden”. In een propagandacampagne van ongekende omvang worden, zo schrijft hij, „door de pers, de radio en andere mening-scheppende media Mao’s geschriften als Heilige Schrift gelanceerd . . . deze geschriften kan men in elke gevangeniscel vinden. . . . China’s nieuwe religie zou niet vollediger kunnen zijn. Marx is de opperste godheid, Lenin en Stalin waren grote profeten, maar Mao is de plaatsbekleder van Marx op aarde. Zijn geschriften spelen de rol van de bijbel”.

Deze opmerkingen zijn hoogst interessant, maar niet nieuw. Reeds in 1951 werd in het boek Wat heeft de religie voor de mensheid gedaan?, uitgegeven door het Wachttorengenootschap, een bespreking gewijd aan het communisme en werd dit zeer kenmerkend de „rode religie” genoemd. Hierin is geen verandering gekomen. Hoewel het communisme het geloof in de God van de bijbel loochent, heeft het zijn eigen goden, mannen van politiek en militair aanzien, die het heeft vergoddelijkt.