Waar de velden wit zijn om te oogsten

Dat Satans beschuldiging dat de mens Jehovah alleen maar om stoffelijk voordeel dient, onwaar is, blijkt uit de handelwijze van een Spaanse familie van beeldhouwers. Deze mensen hadden van hun vader een fabriekje geërfd en zich gespecialiseerd in de vervaardiging van godsdienstige beelden voor kerken. Voor wat een dilemma kwamen zij te staan toen er bij hen een bijbelstudie werd opgericht! Konden zij voortgaan met de fabricage van deze beelden, iets waarmee de familie al vele jaren in haar onderhoud had voorzien, of dienden zij hun geestelijke belangen op de eerste plaats te stellen en de in de bijbel uiteengezette waarheid te kiezen, die het maken van dergelijke beelden verbiedt? Zij namen het volgende besluit: Er werd achter de fabriek een groot gat gegraven; vervolgens werden de beelden naar buiten gebracht, door de twee broers met zware ijzeren voorhamers aan gruzelementen geslagen, in de kuil gegooid en met aarde bedekt. Sindsdien is deze familie het letterlijke door Jehovah verschafte „brood voor vandaag” blijven eten, terwijl ze bovendien geestelijk rijk is geworden.

In hun gebieden zijn Jehovah’s getuigen levende handwijzers voor de mensen. De volgende ervaring laat zien welke voordelen het afwerpt wanneer men dicht bij zijn huis of werk predikt. Een vrouwelijke getuige van Jehovah die dicht bij huis in een grote winkel werkte, begon het gebied te bewerken dat aan de winkel waar zij in dienst was, grensde. Op een dag kwam er in de winkel een vrouw naar haar toe die haar vroeg of zij haar niet thuis wilde komen opzoeken om haar te helpen de waarheid uit de bijbel te vernemen. Hoe wist zij dat de zuster een predikster van het evangelie was? De vrouw verklaarde dat zij dicht bij de winkel woonde. Toen zij oorspronkelijk door de Getuige was bezocht, had zij te kennen gegeven dat zij geen interesse voor de bijbel had, maar nu, na tot het besef te zijn gekomen dat zij geestelijk bedrogen werd, wilde zij weten wat de bijbel over de ware religie te zeggen heeft. Zij had ook opgemerkt dat de Getuige zich tijdens haar werk rechtschapen gedroeg en was nu blij dat zij wist tot wie zij zich om hulp moest wenden.

Hoewel er vorig jaar veel publiciteit is gegeven aan het bericht dat niet-katholieken in Spanje spoedig vrijheid van godsdienst zullen genieten, laten officiële functionarissen toch wel voortdurend blijken, dat een dergelijke vrijheid geen vrijheid van religieuze meningsuiting inhoudt. Gedurende 1964 heeft de politie derhalve in elf provincies maatregelen genomen tegen het predikingswerk van Jehovah’s getuigen, en zijn er talloze boeten en gevangenisstraffen uitgedeeld. Jehovah’s getuigen beseffen echter, dat er zelfs in een gevangenis geïnteresseerde personen kunnen zijn en daarom beschouwen zij een dergelijke straf als een toewijzing van Jehovah welke ten doel heeft de mensen die normaal van de waarheid afgesneden zijn, te bereiken. Een Getuige die om zijn rechtschapen houding tegenover God was gevangen gezet, ontving een brief van iemand tot wie hij in de gevangenis had gepredikt en die nu in een ander land woont. Boven de brief stond: „Geliefde broeder” en vervolgens: „Kunt u zich de warme zomeravonden herinneren wanneer wij op de binnenplaats mochten wandelen en u mij zo vele, vele dingen over de bijbel vertelde waarover ik nog nooit had gehoord? Wat zal het u gelukkig maken te weten dat uw woorden niet met de wind vervlogen! Ik behoor nu tot Jehovah’s volk. U, broeder, hebt mij naar de bron van het water des levens geleid en mij uitgenodigd van die bron te drinken. Ik dank Jehovah dat ik mij op het afgelopen congres aan hem kon opdragen, waardoor mijn hele leven een andere wending heeft gekregen.”

Deze ervaringen van Spaanse Getuigen vormen een weerspiegeling van de grote activiteit die door hen onder zeer moeilijke omstandigheden wordt ontplooid. Het afgelopen predikingsjaar steeg het aantal getuigen van Jehovah met 17 percent en wel tot een hoogtepunt van 5302. De vooruitzichten voor de toekomst zijn heel goed, want er werden wekelijks in 4495 huizen bijbelstudies geleid, terwijl er ruim 680.000 uren aan de prediking werden besteed.

In het aangrenzende landje Andorra woont een gehard en traditioneel onafhankelijk volk. Dit in de oostelijke Pyreneeën gelegen gebied wordt bevolkt door mensen die zich met wat veeteelt en landbouw bezighouden, hoewel de zes bergdorpen die dit land telt, vaak ook doortrokken zijn van een materialistische atmosfeer. Door de unieke ligging van het land tussen Frankrijk en Spanje drijven talloze inwoners handel, en dit neemt hen zo in beslag, dat er weinig tijd overblijft om zich op de hoogte te stellen van Gods beloften betreffende een rechtvaardige nieuwe ordening. Desondanks konden de bedienaren van het evangelie die in Andorra prediken en de officiële taal van het land, het Catalaans, spreken, tot hun grote vreugde aan het eind van het jaar een toename van 33 percent in het aantal predikers berichten. De jaarlijkse Gedachtenisviering of het Avondmaal des Heren werd door elf personen bijgewoond; daarom koesteren zij de hoop dat het komende jaar meer bewoners van Andorra beter de ware betekenis van Jezus’ offer en de waarheid die iemand werkelijk vrijmaakt, zullen gaan beseffen.