Gebruikt uw kind zijn tijd verstandig?

’HOE „goddeloos” dat kinderen zo iets doen!’ Wat? Stalen zij iets of verkneukelden zij zich in het een of andere soort van vandalisme? Neen! Zij gingen van huis tot huis om met de mensen over de bijbel te spreken. Maar niemand zou toch zeker zeggen dat het „goddeloos” is daaraan tijd te besteden? Nu, misschien u niet, maar dan verschilt u toch van mening met R. Wilcox, predikant van de Kerk van Engeland in het plaatsje Bentley in Staffordshire.

Zijn bezwaar tegen „kinderen” van Jehovah’s getuigen „die de bijbel aanhalen” en die hij „goddeloos” vindt omdat zij met hun ouders aan religieuze activiteiten van huis tot huis deelnemen, werd gepubliceerd in The Sunday Express van Londen, 26 april 1964. De predikant van Garrett’s Green te Birmingham, P. Hayward, werd in hetzelfde artikel aangehaald en ook hij dacht er zo over.

Over het twaalfjarige meisje sprekend dat bij hem aan de deur kwam, klaagde Hayward: „Ze zei gedeelten uit de bijbel op als een les op school. Het was wel duidelijk dat zij niets begreep van wat ze zei.” Had hij het meisje vragen gesteld in plaats van geïrriteerd te worden, dan zou hij wel eens verbaasd hebben kunnen staan over haar antwoorden. Op de School der theocratische bediening, die in alle gemeenten van Jehovah’s getuigen wordt gehouden, wordt de jeugd geleerd over een grote verscheidenheid van onderwerpen nazoekwerk te verrichten. Jongens houden vanaf het podium zelf voorbereide lezinkjes. Ook meisjes doen zulk nazoekwerk en zij houden toespraakjes tegen elkaar terwijl de rest van de gemeente toekijkt en luistert. Waarom gaf de predikant deze jongedame, toen zij tot hem sprak, dan geen pluimpje omdat zij gedeelten uit de Schrift kon citeren? Keurt de Kerk van Engeland het niet goed dat kinderen dit doen?

Het van buiten leren en in het openbaar opzeggen van bijbelteksten door kinderen is niet nieuw. In Matthéüs 21 wordt ons verteld dat, nadat Jezus de geldwisselaars uit de tempel had geworpen, „de jongens . . . in de tempel riepen”, terwijl zij een aanhaling uit Psalm 118 deden en zeiden: „Red toch de Zoon van David!” De enigen die hiertegen bezwaar maakten, waren de overpriesters en schriftgeleerden, die door Jezus werden veroordeeld. Om deze religieuze leiders te bestraffen en aan te tonen hoe juist het is dat kinderen hun tijd en hun mond gebruiken om God te loven, verklaarde Jezus: „Hebt gij het volgende nooit gelezen: ’Uit de mond van kleine kinderen en zuigelingen hebt gij u lof verschaft’?” Maar klaarblijkelijk beschouwen deze woordvoerders van de Kerk van Engeland deze zaak niet zoals Jezus Christus ze bezag. — Matth. 21:15, 16, NW.

Daar Wilcox van het standpunt uitging dat het niet verstandig is tijd aan religieus van-huis-tot-huis-werk te besteden, en hij zich schijnbaar om de veiligheid van de kinderen die dit deden, bekommerde, zei hij voorts nog: „Niet alleen dat het goddeloos is zo iets te doen, maar de kinderen verkeren in gevaar.” Had hij nog een verder onderzoek ingesteld door in de straat te kijken, dan zou hij ongetwijfeld enkele deuren verder volwassen Getuigen hebben gezien. The Sunday Express interviewde trouwens een prediker van Jehovah’s getuigen hierover en kreeg de volgende inlichtingen: „De kinderen hebben strikte instructies om niet zonder een volwassen lid van de organisatie een huis binnen te gaan en er is enkele deuren verder altijd een volwassene die zij ingeval van moeilijkheden kunnen roepen.” Wanneer wij bedenken hoe vele jongeren hun tijd op goddeloze wijze gebruiken en nog eens terugdenken aan de schandalige vandalistische praktijken van de 600 jongeren met te veel vrije tijd, die in de paasvakantie van dit jaar naar het Engelse plaatsje Clacton-on-Sea gingen, is het dan niet vreemd dat geestelijken kinderen niet zouden willen aanmoedigen hun tijd voor religieus werk te gebruiken? Geen wonder dat het kerkbezoek in Engeland zo sterk is afgenomen.

Kinderen hebben met hun eenvoudige spraak en hun oprechtheid volwassenen tot daden gebracht. Neem bijvoorbeeld eens het geval van de zeer vooraanstaande man die met veel profijt de woorden van een kind opvolgde. Het was Naäman, de melaatse legeroverste van de koning van Syrië. Een gevangene uit het land Israël, „een jong meisje”, blijkt „in dienst van Naämans vrouw” te zijn. „En zij zeide tot haar meesteres: Och, was mijn heer maar bij den profeet in Samaria, dan zou deze hem wel van zijn melaatsheid verlossen.” Naäman werd ervan verlost, dank zij het feit dat hij zo nederig was de woorden van een jong meisje op te volgen. — 2 Kon. 5:2, 3.

De boodschap van een kind kan tevens een waarschuwing of een oordeelsboodschap van God inhouden. Zo’n boodschap werd door de jonge knaap Samuël aan de priester Eli over gebracht. God zei tot Samuël: „Zie! Ik doe iets in Israël waarvan ieder die het hoort, de beide oren zullen tuiten.” Wat zouden hedendaagse geestelijken ervan denken wanneer een kind voor het overbrengen van een dergelijke boodschap werd gebruikt? Eli antwoordde: „Het is Jehovah. Hij doe wat goed is in zijn ogen” (1 Sam. 3:11-18, NW). Dominee Hayward reageerde als volgt op de boodschap die hem door een kind werd gebracht: „Zij trachtte mij te vertellen dat de tijd nabij was waarin God alle goddelozen op aarde zal vernietigen. Wat een verschrikkelijk iets om een kind te leren!” Toch was het niemand minder dan Jezus Christus die leerde dat de goddelozen vernietigd zouden worden. Na te hebben verhaald hoe de goddelozen in Noachs dagen door de Vloed werden vernietigd, en hoe ’het vuur en zwavel uit de hemel regende’ op de goddelozen van het Sodom uit de oudheid, voegde hij eraan toe: „Op dezelfde wijze zal het gaan op de dag waarop de Zoon des mensen geopenbaard zal worden.” — Luk. 17:26-30, NW.

Alle aanwijzingen uit de bijbelprofetieën duiden erop dat het thans de tijd is waarover Jezus sprak. Het past daarom ouders en kinderen hun tijd zo te gebruiken dat zij zich Gods gunst waardig tonen, in plaats van vernietigd te moeten worden. Het zou goed zijn de raad van de apostel Paulus op te volgen: „Ziet er daarom nauwlettend op toe hoe gij wandelt, niet als onwijzen, maar als wijzen, de gelegen tijd voor uzelf uitkopend, omdat de dagen goddeloos zijn” (Ef. 5:15-17, NW). De kerken mogen het dan veroordelen wanneer kinderen liefde voor hun naasten tonen door van huis tot huis bijbelse inlichtingen te verspreiden, God keurt hun handelwijze goed. In zijn geschreven woord worden wij in Psalm 148:7, 12, 13 aangemoedigd: „Looft den HERE . . . gij jongelingen en ook maagden, gij ouden en jongen tezamen. Dat zij den naam des HEREN loven.” Indien u dit doet en u ook uw gezin hierbij helpt, kunt u ervan verzekerd zijn dat uw kind zijn tijd verstandig gebruikt.