Geduldige volharding wordt beloond

Een van Jehovah’s getuigen uit Ohio, VS, vertelde in 1962 op een congres te Point Pleasant, West Virginia, de volgende ervaring: „Ongeveer tien tot twaalf jaar geleden werkte ik in een dorpje waar ik bijna iedereen kende, en iedereen mij. Toen ik op een deur klopte, zei de vrouw des huizes: ’Kom binnen. Ik ben een zevendedagadventiste en er is nog nooit een van Jehovah’s getuigen in mijn huis geweest. Ik zou u ook niet hebben binnengelaten wanneer ik u niet had gekend. Ik ken de bijbel voldoende om te weten dat er maar één waarheid is, maar één religie die door God wordt erkend. Wij kunnen het niet allebei bij het juiste eind hebben. Ik wil de waarheid en het kan mij niet schelen waar deze vandaan komt. Indien mijn religie niet elke proef kan doorstaan, is ze ook niet veel waard.’ Dit kon ik beamen, en daarom zei ik: ’Wij kunnen het inderdaad niet allebei bij het juiste eind hebben. Ik wil net als u een religie die elke proef kan doorstaan.’

Op deze basis werd er een bijbelstudie begonnen aan de hand van het boek ’God zij waarachtig’. Wij studeerden prettig met elkaar, totdat wij aan het hoofdstuk over de sabbat kwamen. De volgende zes tot acht jaar hield deze persoon vaak met de studie op om deze telkens weer te hervatten, terwijl het hoofdstuk over de sabbat misschien wel tien of meer keren met verschillende Getuigen werd bestudeerd. Gedurende de afgelopen vijf of zes jaar bezocht zij zo nu en dan een vergadering in de Koninkrijkszaal. Nooit wist je wie zij nu weer zou meenemen; misschien haar man, zuster, dochter of een ander familielid, of een van haar buren. In 1960 begon zij het goede nieuws van het Koninkrijk met mij te prediken. Zij is nu een geregelde verkondigster. In september 1962 werden zij en haar zuster gedoopt. Eén van mijn grootste vreugden is thans, om haar aan de hand van de bijbel het onderwerp van de sabbat aan een persoon van goede wil te horen verklaren.”