Eenvoud van aanbidding

De geschiedschrijver J. Lord merkte in The Old Roman World (blz. 558) over de vroege christenen het volgende op: „Indien iets de oorspronkelijke kerk kenmerkte, dan was het de eenvoud van aanbidding en het ontbreken van ceremoniën, feesten en schitterend ritueel.” Hun christendom was geen uiterlijke vertoning; hun gehele levenswijze werd beïnvloed door wat Jezus had geleerd. Zij bestudeerden de bijbel gezamenlijk en moedigden elkaar aan door middel van hun samenkomsten. „Voor al degenen die louter een streling voor oog of oor zochten”, zegt W. D. Killen in The Ancient Church (blz. 463), „moet de eenvoudige dienst die zij hielden, wel zeer sober en saai zijn geweest. Het geestelijke karakter ervan vormde echter een bron van buitengewoon grote vreugde.” Er was geen schitterend ritueel en stoffelijk vertoon nodig, omdat de vroege christenen klaarblijkelijk de woorden van de Here Jezus in gedachten hielden: „De waarachtige aanbidders [zullen] den Vader aanbidden . . . in geest en in waarheid; want de Vader zoekt zulke aanbidders; God is geest en wie Hem aanbidden, moeten aanbidden in geest en in waarheid” (Joh. 4:23, 24).

Er zijn in deze tijd ook geestelijken die erkennen dat een levend christendom geen uiterlijk vertoon nodig heeft. Zo weeklaagde de in Port Elizabeth, Zuid-Afrika, verschijnende Evening Post van 14 oktober 1939: „Te veel kerken, te weinig predikanten. . . . Tienduizenden ponden [worden besteed] aan onnodige kerken. En de [mensen] gaan geestelijk dood tussen de mooie, sierlijke torenspitsen van die kerken.”