De klacht van een predikant

Na laat dit voorjaar een week lang een conferentie van de Verenigde Kerk van Canada te hebben bijgewoond, schreef predikant J.A. Davidson een kolom in de Toronto Globe and Mail, waarin hij klaagde over „al die vrome resoluties”. Hij had door discussies met anglikaanse, baptistische en presbyteriaanse vrienden opgemerkt „dat op de bijeenkomsten van hun kerken de veelheid van vrome resoluties een soortgelijke geest-en-hart-verlammende uitwerking heeft”. Hij gaf als zijn mening te kennen dat „het nuttig zou zijn enkele dagen te besteden aan het mediteren over de uitspraak van bisschop S. Neill: ’Indien ik niet reeds een christen en kerkganger was, denk ik dat hetgeen mij er meer dan iets anders van zou weerhouden de verantwoordelijkheden van het kerklidmaatschap op mij te nemen, de klaarblijkelijk onverbeterlijke alledaagsheid van de kerken zou zijn.’”