Een terechtwijzing voor jeugdige lasteraars

ONLANGS zei een onderwijzer van een lagere school op Guadeloupe tegen zijn leerlingen: „Jullie zijn toch allemaal christenen, is het niet?” Een aantal van hen antwoordde: „Er zijn hier zevenentwintig leerlingen aanwezig; zesentwintig christenen en één duivel.” Toen de onderwijzer zich afvroeg wat zij hiermee bedoelden, lichtten de leerlingen hem erover in, dat de „duivel” een van Jehovah’s getuigen was.

In de loop van de les merkte de onderwijzer op dat zij, daar zij allen christenen waren, wel zouden weten wat een profeet was, er verschillende zouden kunnen noemen en dat zij het antwoord op een stuk papier moesten schrijven. Later vroeg hij hun eveneens een definitie van een nomade te geven en enkele als voorbeeld te noemen. Toen de papieren werden ingeleverd, ontdekte de onderwijzer tot zijn grote verbazing dat de enige leerling die het juiste antwoord had gegeven, de jongen uit het gezin van Jehovah’s getuigen was.

Dit kind zette uiteen, dat een profeet van God iemand is die onder goddelijke inspiratie gebeurtenissen voorzegt en noemde Jesaja, Jeremia, Daniël, enzovoorts, als voorbeelden. Hij definieerde een nomade als iemand van een ras of stam zonder een vaste verblijfplaats, die van plaats tot plaats trekt, en hij vermeldde de Israëlieten die in de tijd van Mozes door de woestijn naar het Beloofde Land trokken, als voorbeeld.

Wat was de reactie van de onderwijzer? „Wel, uit deze antwoorden kan ik zien, dat er zich in deze klas zesentwintig ’duivels’ bevinden, en slechts één christen!”