Vragen van lezers

● Is het voor een christen die zich aan God heeft opgedragen, juist of onjuist om te gaan staan wanneer het volkslied wordt gespeeld? — R.S., V.S.

Een volkslied is in feite een gebed tot God ten behoeve van een natie die tot Satans samenstel van dingen behoort, en in dit gebed wordt onveranderlijk om materiële voorspoed en een lang leven voor die natie gevraagd. Als christenen die het voorbeeld van Jezus Christus volgen, kunnen wij niet voor enig deel van Satans wereld of iets erin bidden (Joh. 17:9). Merk eveneens op dat de profeet Jeremia, die zichzelf in een toestand bevond welke met de onze is te vergelijken, tot driemaal toe het gebod ontving geen gebed op te zenden voor zijn natie en volk. Zie Jeremia 7:16; 11:14; 14:11.

Als christenen kunnen wij daarom niet ten behoeve van een samenstel van dingen dat Jehovah ten ondergang heeft gedoemd gewetensvol met de gebedsvolle sentimenten van het volkslied instemmen. Evenmin kunnen wij vanuit ons schriftuurlijke standpunt in overeenstemming met de woorden in het volkslied waarin wordt beweerd dat Gods zegen op de oorlogen van een wereldse natie rust, spreken of handelen. Wij roemen niet in een der wereldse natiën, maar in Jehovah en zijn Koning en koninkrijk.

Volgens de gewoonte kan iemand louter door te gaan staan, te kennen geven dat hij met de in dit lied tot uitdrukking gebrachte gevoelens sympathiseert. Dit treedt duidelijk naar voren door het standpunt van bepaalde geallieerde officieren die enige tijd na de tweede Wereldoorlog weigerden bij het spelen van het Duitse volkslied op te gaan staan. Daar de christen niet met de gevoelens van welk volkslied van deze oude wereld dan ook sympathiseert, mag hij anderen niet de indruk geven dat hij dit wel doet door, wanneer dit volkslied wordt gespeeld of gezongen, te gaan staan. Hij kan deze speciale daad ten aanzien van het volkslied van het land waarin hij verblijf houdt, net zo min gewetensvol volbrengen als de drie Hebreeën aan het aan hen door koning Nebukadnezar met betrekking tot het beeld gevraagde konden voldoen. — Dan. 3:1-23.

Er dient echter te worden opgemerkt, dat er een verschil bestaat tussen het opstaan voor het volkslied en de in sommige landen in gebruik zijnde gewoonte om van schoolkinderen te eisen dat zij bij de ceremonie van het groeten van de vlag, gaan staan. Dat zij in zo’n geval gaan staan, schijnt niet bezwaarlijker te zijn dan wanneer volwassenen gaan staan wanneer een rechter de rechtszaal binnenkomt. De ceremonie van het groeten van de vlag bestaat uit bepaalde bewegingen met de hand en het afleggen van een eed of gelofte. Wanneer een kind zich hiervan onthoudt, kan het uit eerbied voor de vlag en de goede beginselen die deze voorstaat, gaan staan terwijl het toch niet aan de vlaggegroet-ceremonie deelneemt.

● Handelingen 14:14 spreekt over „de apostelen Barnabas en Paulus”. Waarom werd Barnabas, die niet tot de twaalf apostelen behoorde, hier een apostel genoemd? — H.B., Kanaalzone, Panama.

„Apostel” betekent gezant of iemand die is uitgezonden. Handelingen 14:14 spreekt over Barnabas als een apostel omdat hij zich met Paulus op een zendingsreis bevond en in opdracht van de heilige geest door de christelijke gemeente te Antiochië was uitgezonden (Hand. 13:1-4). In 2 Korinthe 8:23 (OB) spreekt Paulus over „onze broeders” en hij zegt dat zij „apostelen der gemeenten” zijn, hetgeen volgens andere vertalingen „afgezanten”, „afgevaardigden” of „mannen die worden uitgezonden” (SV, PC, NW) betekent. Zij werden op kosten van en door de gemeenten uitgezonden om deze te vertegenwoordigen. Paulus spreekt in Filippenzen 2:25 (NW) over Epaphrodítus als hun afgezant, of, volgens de voetnoot, hun apostel. Daar Jezus Christus voor een aardse zending door God was uitgezonden, wordt er zelfs over hem als Gods apostel gesproken. — Hebr. 3:1.

Nu wij dit weten, wordt hierdoor de verkeerde opvatting uit de weg geruimd dat er tussen Handelingen 9:26, 27 en Galaten 1:17-19 een tegenstrijdigheid zou bestaan. In Handelingen wordt gezegd dat toen Paulus in Jeruzalem aankwam en daar contact zocht met de discipelen, zij bevreesd voor hem waren, daar zij niet helemaal van zijn bekering waren overtuigd: „maar Barnabas trok zich zijner aan en bracht hem bij de apostelen” waarbij hij hun Paulus’ bekering en zijn latere christelijke optreden te Damascus uiteenzette. In de brief aan de Galaten waarin Paulus over zijn reis naar Jeruzalem, drie jaar nadat hij van een reis naar Arabië, naar Damascus was teruggekeerd, vertelt, zegt hij: „Daarop ging ik . . . naar Jeruzalem, om Céphas te bezoeken, en ik bleef vijftien dagen bij hem; en ik zag geen ander van de apostelen dan Jacobus, den broeder des Heren”. De enige van de twaalf apostelen die Paulus op zijn reis naar Jeruzalem zag, was Céphas, of Petrus. Toch vormt dit geen tegenstrijdigheid met het feit dat Barnabas hem terzelfder tijd ’bij de apostelen bracht’. Er wordt niet gezegd dat Barnabas hem tot de twaalf apostelen, of het comité van twaalf, bracht. Petrus was de enige van de twaalf die Paulus toen ontmoette. Alle andere apostelen die hij daar mogelijk heeft ontmoet, waren slechts afgezanten of uitgezondenen. In deze betekenis kan Jakobus, de broeder des Heren, een apostel worden genoemd, zoals Paulus hem schijnt aan te duiden.