Christelijke liefde zegepraalt

„HIERAAN zullen allen weten, dat gij discipelen van Mij zijt, indien gij liefde hebt onder elkander” (Joh. 13:35). Het nu volgende is kenmerkend voor de wijze waarop Jehovah’s getuigen aan dit christelijke vereiste beantwoorden. Achter het IJzeren Gordijn, in Oost-Duitsland, kreeg een jeugdige getuige wegens ondergronds predikingswerk, tien jaar gevangenisstraf. Hoewel zij, omdat zij haar broeders hielp, herhaaldelijk werd gestraft, werd zij toch na vijf jaar op vrije voeten gesteld. Zij schrijft over haar ervaringen het volgende:

● „Toen ik in 1952 in de — gevangenis kwam, vond ik daar broeders die er reeds twee jaar verbleven, gedurende welke tijd zij van buitenaf geen geestelijk voedsel meer hadden ontvangen. Toen ik toestemming ontving om brieven te schrijven, brak ik een stuk van het potlood — dat je alleen maar voor een kort ogenblik kunt lenen — af en werkte het weer zo bij dat de bewaker toen ik het hem teruggaf, niets ontdekte. Ik schreef de verschillende sinds 1950 in De Wachttoren gepubliceerde punten op snippertjes papier, welke daarna door een andere zuster, die daartoe in de gelegenheid was, aan de broeders werden gegeven. Wat waren deze hiermee in hun schik! Daar het in strijd met de regels was om met elkaar te praten, moest ik, wanneer ik deze dingen aan mijn zusters vertelde, zeer voorzichtig zijn. Wegens het overtreden van de regels werd ik steeds ter verantwoording geroepen, waardoor ik veel gelegenheid kreeg om getuigenis te geven.

● Na verloop van tijd kwamen er meer getuigen in deze gevangenis en op een gegeven moment werden er veertig broeders tegelijk naar binnen gebracht. Daar zij hadden geweigerd bij het aanleggen van een militair vliegveld te helpen, werden zij aan strengere bepalingen onderworpen. Op een goede dag was ik in staat tot hun verblijfplaats door te dringen terwijl andere zusters voor mij op de uitkijk stonden, en het eerste wat de broeders mij vroegen, was, ’Heb je ook voedsel bij je? Wij vergaan gewoon van de honger!’ Zij bedoelden natuurlijk geestelijk voedsel. Ik vroeg hun hoe het met de kalfaktoren (zich goed gedragende gevangenen met bijzondere voorrechten) was gesteld en kwam te weten dat zij betrouwbaar waren en het standpunt van de getuigen respecteerden.

● Vanuit onze ramen konden wij dagelijks de manlijke gevangenen naar hun werk zien afmarcheren, en wat zouden wij graag willen weten wie van hen getuigen waren! Daarom troffen wij door bemiddeling van een van die meer vrijheden bezittende betrouwbare gevangenen een regeling dat de getuigen tijdens het lopen aan hun kraag zouden peuteren en dat wij hetzelfde zouden doen. De volgende dag sloegen wij, zusters, met belangstelling de groep voor groep binnenkomende mannen gade totdat er plotseling een groep binnenkwam waarvan de mannen allemaal hun hand in de buurt van de kraag hadden. Vanuit het raam deden wij hetzelfde, en hoe straalden onze gezichten van vreugde toen wij elkaar herkenden!

● Met het verstrijken van de tijd zagen wij echter dat onze broeders steeds magerder werden, totdat wij het bijna niet meer konden aanzien. Alle zusters ontvingen toen 500 gram brood per dag en daar wij met zijn vierentwintigen waren, konden wij acht tot tien pond per dag uitsparen. Iedere morgen wanneer wij naar onze werkplaats, die in de mannenafdeling was gevestigd, gingen, verborgen wij dat brood in onze blouses en schorten en gaven het aan de betrouwbare gevangenen die het toezicht over onze broeders hadden en hun het brood doorgaven. Om dit te kunnen doen moesten wij vooraan in de rij lopen en heel hard werken terwijl er achter in de rij enkele veel tragere zusters zwoegden die de zaak aldus een beetje ophielden waardoor onze bewakers er geen erg in hadden wat er gebeurde. De gevangenen die het brood doorgaven, hadden er ook plezier in en de broeders bedankten ons met stralende gezichten.

● Een religieus bevooroordeelde gevangene kwam er echter achter en maakte er melding van. Er volgde een terugslag, maar daar de directrice een diep respect voor ons had, gaf zij het niet aan de topfunctionarissen door. Geleidelijk aan begonnen wij onze broeders weer van brood te voorzien. Op een morgen besloot ik de koe bij de horens te pakken. Op weg naar de werkplaats ging ik glimlachend naar een van de vriendelijke bewakers toe (van wie bekend was dat hij een zwak voor vrouwen had) en zei: ’Mijnheer, wij hebben wat brood overgehouden. Zou u zo vriendelijk willen zijn dit aan onze broeders in de cellen 10, 11 en 12 te geven?’ Met een begrijpend lachje riep hij een paar betrouwbare gevangenen en liet hen het brood naar onze broeders brengen. Een paar minuten later kwam hij in de werkplaats en zei: ’Zij laten jullie groeten en hartelijk danken.’ Wij konden ons lachen nauwelijks inhouden terwijl onze tegenstanders met moeite hun woede konden verbergen. Vanaf dat moment konden wij onze broeders openlijk van dienst zijn, en er was geen enkele bewaker die weigerde ons zijn medewerking te verlenen.

● Nadat hun strenge bepalingen waren opgeheven, konden wij hen nog veel beter helpen. Door behoedzaam en omzichtig te werk te gaan, konden wij onder de ogen van de bewakers het geestelijke voedsel met hen delen. Zonder dat men hier achterkwam, konden wij dit bijna twee jaar volhouden. Ik geloof dat ik Jehovah’s aanwezigheid nog nooit zo duidelijk heb gevoeld als in de periode dat ik in de gevangenis verbleef. Vele dingen hebben een wonderbaarlijke afloop. Toen ik in de zomer van het vorige jaar in Frankfurt het congres bijwoonde, was het een vreugde iemand te ontmoeten tot wie ik in de gevangenis had gepredikt en die zich nu liet dopen.” — R.L.