Het leven is kostbaar
EEN beschadigde machine kan hersteld worden. Een vuur dat bijna uitgedoofd is, kan weer worden opgerakeld. Wie kan echter een levenloos lichaam tot het leven terugroepen? Wie kan de levensvonk aanwakkeren? Voor zover het van het menselijke kunnen afhangt, is een leven niet te vervangen. Wanneer het eenmaal tot een einde is gekomen, is het van menselijke zijde onmogelijk het opnieuw op gang te brengen. Dit maakt leven juist tot zoiets kostbaars.
De Schepper van het leven beklemtoonde de waarde ervan toen hij deze wet liet optekenen: „Wanneer iemand enig mens doodslaat, zal hij zeker ter dood gebracht worden” (Lev. 24:17). Deze goddelijke wet eiste van de doodslager zijn kostbaarste bezit — zijn eigen leven.
De tegenwoordige wereld heeft voor het afmeten van de waarde van het menselijke leven een veranderlijke weegschaal. Wanneer er een moord is gepleegd, wordt de dader met de grootste ijver opgespoord en wanneer hij wordt aangehouden, streng gestraft. Als politieke regeerders elkaar echter de oorlog verklaren, daalt de waardering voor het menselijke leven aanzienlijk. Leven wordt dan met een harde onverschilligheid vernietigd. Moet men onder bepaalde omstandigheden een andere waarde aan het leven toekennen? Moet men het net als sommige handelsprodukten waarvan de prijs met de spanningen in de wereld op en neer gaat, beschouwen?
Door afkeer van de houding die de wereld jegens menselijk leven aan de dag legt, zijn sommige mensen in het andere uiterste vervallen door leven als iets wat vereerd moet worden, te beschouwen. De beroemde Albert Schweitzer bracht deze zienswijze tot uitdrukking in een artikel dat in het tijdschrift Atlantic van november 1958 verscheen: „Wanneer ik over het leven nadenk, word ik mij bewust van de plicht elke wens om te leven die ik om mij heen bespeur als gelijk aan die van mijzelf en als iets wat een mysterieuze waarde bezit, te beschouwen. Een fundamentele gedachte over Goed bestaat in het in stand houden van leven, in het bevorderen ervan en in het verlangen het tot de hoogste waarde op te heffen; kwaad bestaat in het teniet doen van leven, in het benadelen ervan en in het in zijn groei belemmeren. Het beginsel van deze verering van leven komt overeen met die van Liefde.” Het is juist om een grote waarde aan het leven toe te kennen, maar verering komt de grote Bron des levens, Jehovah God, toe en niet het leven zelf.
Hoe kan men leren de door God gewenste waarde aan het menselijke leven toe te kennen wanneer het amusement van dit tegenwoordige geslacht op verhalen waarin het wordt geminacht, berust? Is dit de manier om eerbied voor het leven op te bouwen?
Ondanks de bloeddorstigheid van onze moderne wereld met haar dreiging van nucleaire massaslachtingen is de tijd gekomen waarin Jehovah de bewoners der aarde in vrede en met het grootste respect voor het menselijke leven, op deze plaats zal laten wonen: „Men zal geen kwaad doen noch verderf stichten op gans mijn heiligen berg, want de aarde zal vol zijn van kennis des HEREN, zoals de wateren den bodem der zee bedekken.” — Jes. 11:9.