Anders te zijn, is gevaarlijk

DE AFGELOPEN tientallen jaren hebben totalitaire machten een groot gedeelte van de bevolking der aarde onder een strenge gelijkvormigheid gebracht. De vrijheid van meningsuiting en om te aanbidden op de wijze zoals men dit zelf wenst, werd onder hun onderdrukkend beleid verboden. Deze regeringen zijn er op uit hun onderdanen net zo onder toezicht te houden en in bedwang te hebben als iemand die met een machine werkt die machine in de hand poogt te houden. Elk moet denken, spreken en handelen zoals de Staat dat wenst. Anders te zijn, staat gelijk met verraad. Men belandt er door in de gevangenis of in een ver van de bewoonde wereld afgelegen werkkamp.

Bewoners van democratische landen verafschuwen deze strenge tucht. Toch passen zij deze in dezelfde mate toe. Zij houden niet van mensen wier opvattingen verschillen van die van de politieke en religieuze overtuigingen. Sommigen zouden graag zien dat zulke onorthodoxe personen naar het andere eind der wereld verhuisden. Kan er, wanneer kritiek niet welkom is en er van iedereen wordt verwacht dat hij zich bij het algemeen gangbare aanpast, van werkelijke vrijheid sprake zijn?

In de New York Times stond hoe rechter W.O. Douglas van het Hooggerechtshof der Verenigde Staten commentaar leverde op deze gevaarlijke neiging:

„Rechter W.O. Douglas van het Hooggerechtshof gaf gisteravond als zijn mening te kennen dat het land de neiging vertoont ongevoelig te worden jegens de inbreuken welke er op de fundamentele vrijheden worden gemaakt. Men koestert de wens, zo zei hij, om een gelijkvormigheid van de algemene gedachtengang te bewerkstelligen. Volgens hem bestaat er thans de neiging ’naar leraars en predikers uit te kijken die zogenaamd „betrouwbaar” zijn.’ Een ’betrouwbaar’ persoon is volgens de rechter iemand die er geen onorthodoxe ideeën op na houdt en ’niet twistziek’ is. . . . Na de tweede Wereldoorlog . . . zo verklaarde hij verder, ’werden de mensen steeds bevreesder en wilden ze bij voorkeur een betrekking hebben of aanhouden waarin ze zich veilig en zeker voelden.’ Dientengevolge heeft er zich volgens hem ’een algehele verschraling van het gevoel vrijheid van meningsuiting te bezitten en een daling van vroegere maatstaven van vrije meningsuiting voltrokken’. . . . De grootste fouten der geschiedenis waren volgens hem gemaakt toen de Regering de beslotenheid van ’s mensen denken binnendrong en ’haar hand op zijn schouder ging leggen en zei: u mag uw aanbidding niet op deze wijze beoefenen; deze gedachten zult u niet koesteren; en, dit mag u niet lezen.’”

Er is dus een neiging om de individuele vrijheid te beknotten, iets wat democratisch-gezinde mensen naar hun zeggen het meest haten in het communistische regime. Terwijl zij terecht de totalitairen wegens hun onderdrukkende gedachten veroordelen, zijn er velen van hen die insgelijks handelen door iedereen die zich niet naar hen wil schikken, tegen te staan. Door harde ervaringen hebben Jehovah’s getuigen dit aan den lijve ondervonden.

Omdat zij zich niet wilden schikken naar de orthodoxe methoden van aanbidden en geloofsovertuigingen en niet handelen als de overgrote meerderheid, heeft men vooroordeel te hunnen aanzien, worden zij vervloekt, vervolgd en in de gevangenis geworpen. In alle landen hebben zij talloze rechtszaken moeten voeren om de vrijheid van godsdienst en meningsuiting grondwettelijk bevestigd te zien.

Zo schijnt een verrassend groot aantal mensen in de democratische landen te denken dat vrijheid alleen maar voor hen is die het met de gangbare wijze van denken en handelen eens zijn. Verschilt deze zienswijze nog wel van die der totalitaire staten?

Daar de getuigen weigeren hun door de Schrift gevormde geweten geweld aan te doen door het aan de door de staten goedgekeurde denkwijze, spraak en wijze van aanbidden aan te passen, worden zij over de hele wereld vervolgd en in totalitaire landen gevangengezet en vaak ernstig mishandeld. Zij hebben bevonden dat het niet veilig is ’anders’ te zijn. Dit betekent echter niet dat zij zich aan de wereldomvattende neiging om gelijkvormig te zijn, zullen aanpassen.

Iemand die zijn leven aan de dienst van God heeft opgedragen, kan niet zoals de wereld denken, evenmin kan hij handelen zoals zij doet. Aangezien de wereld Jehovah Gods soevereiniteit en wetten verwerpt, moet hij anders zijn. God dienen en tegelijkertijd gelijkvormig met de wereld zijn, behoort tot het rijk der onmogelijkheden.

Men kan geen twee meesters dienen die verschillende oogmerken en beginselen hebben. Men moet òf God òf de wereld dienen. Verkiest men God te dienen, dan kan men niet als de wereld denken en handelen, ongeacht hoe gevaarlijk deze ongelijkvormigheid ook moge zijn.

Gedurende de resterende tijd dat deze wereld of dit samenstel van dingen nog bestaat, zal het geen liefde kunnen koesteren voor hen die Jehovah als hun meester dienen. Zij heeft alleen degenen lief die haar toebehoren, die aan haar gelijkvormig zijn geworden. Ten aanzien van Christus’ volgelingen zal ze precies zo handelen als hij had voorzegd: „Omdat gij nu geen deel der wereld zijt, maar ik u uit de wereld heb uitverkoren, haat ze u.” — Joh. 15:19.

Wanneer Gods koninkrijk in de nabije toekomst zijn autoriteit over de hele aarde uitstrekt, zal een werkelijk vrije wereld waar onderdrukking en onverdraagzaamheid niet zullen bestaan, zijn verwezenlijkt. Onder deze rechtvaardige regering zal de mensheid in de ware zin des woords volkomen vrijheid smaken.