Zo kan men ook bidden!

● Een man die enige tijd in de verboden Tibetaanse stad Lhasa heeft geleefd, heeft zijn ervaringen neergeschreven in The National Geographic Magazine van juli 1955. Hij had het onder andere over het gebruik van gebedsvlaggen en -molens. In de huizen van de welgestelden treft men geweldige gebedsmolens aan. In een Tibetaans huis stond een massieve, twee en een halve meter hoge gebedstrom, die dag en nacht in gebruik was, daar de welgestelde bewoner mensen had gehuurd om voor hem te bidden. Een kort artikel in een te Philadelphia, V.S., verschijnend nieuwsblad, The Sunday Bulletin (van 26 juni 1955), gaf denkende personen stof tot bezinning. Daaruit bleek dat sommige zogenaamde christenen niet veel anders zijn dan de Tibetaan die anderen huurt om zijn gebeden „op te zeggen”:

● „Een kerk in Scarsdale, N.Y., is aan het experimenteren met een nieuwtje dat de intiemste aller religieuze ervaringen tot iets mechanisch maakt. Telefonisch kan men ’s morgens en ’s avonds het ’gebed van de dag’ horen. Ieder die nummer SC 3-4567 draait, hoort een gebed van één minuut afdraaien, net zoals hij het weerbericht zou horen wanneer hij een ander nummer zou draaien. Dit nieuwtje is geweldig ingeslagen. . . . In andere steden is men er ook reeds mee begonnen, en de Newyorkse telefoonmaatschappij komt tot de ontstellende ontdekking dat haar lijnen overstroomd worden met aanvragen, zodat men noodzakelijkerwijs een nieuwe installatie moet aanbrengen. . . . Het is haast niet voor te stellen dat honderden mensen nummer SC 3-4567 draaien om een mechanisch gebed te horen.” Evenals de heidense Tibetanen willen velen in de christenheid aldus bidden, waarbij men het menselijke hart vervangt door een mechanisch instrument of een boek.