Een Afrikaan kiest zich één vrouw uit

ZENDELINGEN en missionarissen der christelijke religiën hebben vaak gezegd dat men de Afrikaners er niet toe kan krijgen volgens de ware christelijke maatstaven te leven. Zij stappen maar niet af van hun gewoonte om er meer dan één vrouw op na te houden of om volgens het gewoonterecht te huwen. Zij zeggen dat er heel wat bereikt zou kunnen worden wanneer zij de Afrikanen er toe zouden kunnen krijgen betere gezondheidsmaatstaven aan te leggen en Jezus te leren kennen. Deze houding is ongetwijfeld een uitvloeisel van hun eigen weigering de schriftuurlijke beginselen volkomen toe te passen, zelfs in hun zogenaamde beschaafde gemeenten in de christenheid.

Alhoewel dit zo is met de religiën van de schipperende christenheid, doet het geen opgeld bij Jehovah’s getuigen, die de regels welke in de bijbel vermeld staan, altijd geheel van toepassing brengen, zelfs in Afrika. Het volgende is slechts een der duizenden voorbeelden van mensen die zichzelf graag hebben gereinigd om in de Nieuwe-Wereldmaatschappij te mogen leven. De ervaring wordt verteld door een Afrikaanse speciale pionierbedienaar van het evangelie van Jehovah’s getuigen in Zuid-Rhodesia.

„11 november 1956 was een mooie en aangename dag voor me. Nadat ik in de vroege ochtend de dagelijkse schriftuurplaats had gelezen en Jehovah’s zegen voor mijn werk had gevraagd, begon ik met prediken. Ik was me er niet van bewust dat dit eerste huis, dat van de hoofdman van de kraal, Mozes, mijn enige huis in enkele uren zou zijn. Ik gaf hem getuigenis, sprak mijn drie-tot acht-minuten-toespraakje uit en bood toen vier brochures aan.

Hij nam ze dadelijk en toen ik nog wat met hem aan het praten was, kwam er ademloos een man binnenstormen, die vroeg: ’Wilt u me alstublieft de kraal van Mozes aanwijzen?’ Mozes antwoordde: ’Is er iets aan de hand?’ ’Ja,’ zei de man, ’ik hoorde dat er een prediker van de Wachttoren in uw kraal was en nu ben ik gekomen om hem te ontmoeten.’ Mozes antwoordde: ’Waarvoor moet je hem hebben? Ben je van de politie en wil je hem arresteren?’ ’Neen,’ was het antwoord, ’ik kwam hiernaar toe om een van Jehovah’s getuigen te worden, wanneer dat ten minste mogelijk is. Ik heb vele jaren bij het Leger des Heils behoord, maar ik heb ondervonden dat er in die religie geen waarheid steekt; ik kwam daarom hierheen om een van Jehovah’s getuigen te worden.’

Ik gaf hem getuigenis en toonde hem enkele der publikaties van het Genootschap, waarin hij veel belang stelde. Vier uur lang sprak ik met de twee mannen over het Koninkrijk, waarna ik de man vroeg of hij het prettig zou vinden wanneer ik met hem mee zou gaan naar zijn huis. Snel kwam het bevestigende antwoord. Hij nam daarop drie brochures en twee exemplaren van de Nharireyomurindi (De Wachttoren in het Chishona) en later op de dag bezocht hij de Wachttoren-studie.

De daaropvolgende zaterdag ging ik met mijn vrouw naar zijn huis toe en toen hij ons begroette, was ik verbaasd te zien dat hij twee vrouwen had. Ik bleef de hele dag bij hem en toonde hem wat al de vereisten voor de Nieuwe-Wereldmaatschappij waren. Daarop zei hij mij: ’Eén ding heeft u me nog niet verteld.’ Vragend keek ik hem aan. ’Wat moet ik met mijn twee vrouwen aanvangen?’ Ik zei hem dat hij zelf moest bepalen wat hij wilde doen. ’Ik weet dat jullie, getuigen van Jehovah, niemand die twee vrouwen heeft in jullie organisatie willen hebben.’ Ik verzekerde hem dat dit zo was. ’Wees maar niet bang,’ zei hij mij, ’ik ben al bij me zelf te rade gegaan en ben tot de conclusie gekomen dat ik mijn aangelegenheden goed recht kan zetten. Ik zal met de ene leven en de ander wegzenden.’ Daar ik niet volledig begreep wat hij bedoelde, verklaarde ik hem dat wanneer hij de een tot vrouw nam, hij de ander materieel wel zou moeten ondersteunen maar niet met haar als man en vrouw leven. ’Dat zal ik doen,’ verzekerde hij me.

Toen een van de lidmaten van het Leger des Heils dit alles vernomen had en enige dagen later bij hem kwam en hem vrees trachtte aan te jagen door te zeggen dat wanneer hij een van Jehovah’s getuigen werd, hij uit het inboorlingenreservaat gezet zou worden waar zijn huis stond, zodat hij zich maar weer moest verenigen met zijn vroegere kerk, kreeg hij dit antwoord: ’Het spijt me, mijn beste man, ik heb geen tijd om naar uw kerk terug te gaan. Een tijdlang ben ik met mijn twee vrouwen lid van uw kerk geweest, maar u aanvaardde me als een lidmaat van uw kerk, hetgeen onschriftuurlijk is, maar Jehovah’s getuigen wilden me niet aannemen tenzij ik slechts met één vrouw getrouwd was; alleen op die manier kan men God in reinheid dienen. Ga dus nu maar weer verder vriend, want u weet dat ik een van Jehovah’s getuigen ben.’”

Ja, de christelijke beginselen zijn over de gehele aarde dezelfde en allen die in de nieuwe wereld willen leven, moeten thans reeds overeenkomstig de juiste maatstaven leven. Jehovah’s getuigen heten al zulke oprechte mensen hartelijk welkom als „broeders en zusters.”