Een zendelinge vertroost een Japanse moeder

ER KAN niet worden geloochend dat er in alle delen der aarde veel predikingswerk moet worden verricht. Het is echter ook waar dat de Wachttorenzendelingen die van Gilead afstuderen, worden gezonden naar gebieden waar de nood het grootst is. Dat er zegeningen zijn welke evenredig zijn aan wat het iemand kost een zendeling te zijn, blijkt uit het volgende bericht van een zendelinge in Tokio, Japan:

● „Toen ik met het goede nieuws van Gods koninkrijk van huis tot huis ging, ontmoette ik een vrouw die mij vertelde dat zij blij was dat ik haar een bezoek kwam brengen, want ongeveer een jaar geleden was haar kleine dochtertje van omstreeks vier jaar oud haar ontvallen, en sedertdien had zij het gevoel dat er een eind aan haar wereld was gekomen. Dat haar echtgenoot een zeer vriendelijk man was, en dat zij ook een zoon had, scheen haar geen compensatie te geven voor het verlies van het dochtertje, dat zij zo had lief gekregen.

● Zij was in de zeer oude Japanse ’Kitsoene’-religie grootgebracht en omdat zij zich vaak zo bedroefd gevoelde, dacht zij er sinds kort over de een of andere kerk te bezoeken, in de hoop dat dit haar gemoedsgesteldheid zou veranderen. Zij keek uit naar iemand die haar over de ware God zou vertellen, iemand die haar zou kunnen helpen en haar enige hoop zou kunnen geven. Ik vertelde haar in het kort van Jehovah’s kostbare beloften en van de krachtige hoop der opstanding. Zij luisterde aandachtig en abonneerde zich op De Wachttoren, en vroeg toen: ’Wanneer kunt u terugkomen en met mijn man en mij praten?’ Er werd een tijd vastgesteld en twee dagen later bracht ik een nabezoek. Zij kwamen beiden aan de deur om mij te verwelkomen, en de man zeide: ’Sinds u mijn vrouw twee dagen geleden een bezoek heeft gebracht, heeft zij al maar over u gesproken, en van dat moment af heeft zij ongeduldig op uw bezoek van vanavond zitten wachten.’

● Na de eerste studie begreep zij Gods voornemen al spoedig en zij zeide aan het einde: ’O, ik ben zo blij dat ik niet naar de een of andere kerk ben gegaan, want had ik dat gedaan dan zou ik niet naar u hebben willen luisteren toen u aan mijn deur kwam.’ Twee dagen later ontving ik een brief van haar waarin zij mij ten zeerste bedankte voor mijn bezoek en waarin zij mij vertelde dat zij iedere dag twee uur terzijde stelt voor persoonlijke studie, en of ik alsjeblieft wilde vertellen hoe spoedig ik weer zou kunnen komen, omdat de dag waarop wij tezamen studeren de beste dag van de week is.

● Na iedere studie staat zij er op met mij naar het station te lopen, want, zo zegt zij, op die manier kunnen wij ons gesprek over Jehovah onder het lopen voortzetten. Toen ik laatst in de buurt was, kwam ik onverwacht aanlopen en vroeg haar: ’Bent u op het ogenblik bezig?’ Zij antwoordde: ’Kom maar eens kijken.’ Ik volgde haar naar de kamer en daar lag op de tafel de bijbel en de brochure Basis voor geloof in een nieuwe wereld, welke zorgvuldig was bestudeerd en onderstreept.

● Na drie studies kwam zij al naar een bijbellezing, in de Koninkrijkszaal luisteren en toen ik met haar naar huis wandelde, zeide zij: ’Ik vind het gewoon wonderbaarlijk hoe jullie zendelingen jullie huis verlaten, hier naar Japan komen en onze moeilijke taal leren, en dat alles met het doel ons op de juiste weg te leiden.’ Over de bijeenkomst zeide zij: ’Ik loop over van vreugde, want ik heb de fijnste mensen ontmoet’

● Toen ik de volgende dag haar huis passeerde, keek zij naar mij uit en vroeg: ’Hebt u een liederenbundel bij u? Sinds ik dat lied „Kostbaar Woord” heb gezongen, probeer ik de woorden en de melodie te onthouden, kom daarom alstublieft binnen en leer mij het lied.’ Na ongeveer tien minuten was de ’zangles’ afgelopen, want zij kende de melodie, en toen ik wegging, kon ik horen hoe zij het zong toen zij met haar werk in de keuken begon.

● Toen ik gisteren na de vierde studie op het punt stond van haar weg te gaan, zeide zij: ’Ik ben nu in Jehovah’s organisatie; het volgende is de doop en daarna de prediking.’”

● Deze jonge mannen en vrouwen die hun eigen thuis en geboorteland verlaten om naar verafgelegen landen en vreemde volken te gaan ten einde het goede nieuws van Gods koninkrijk te prediken en allen die treuren, te troosten, doen waarlijk ervaringen op die het hart warmte geven.