Dit gebeurt alleen maar in Japan
Door Wachttoren-zendelingen in Japan
EEN groep congresgangers die op weg naar huis waren, maakte zich gereed voor een rustige nachtreis van Sendai naar Tokio. Het was een schitterende vergadering geweest, en iedereen verkeerde in een bijzonder goede stemming. Zo goed dat medepassagiers informeerden naar de reden hiervoor, en een van hen nam om tien minuten voor middernacht een abonnement op de Japanse Wachttoren, nog net op de laatste dag van de Wachttoren-abonnementsveldtocht.
Toen gebeurde het! Het slaaprijtuig werd opgeschrikt doordat er plotseling zo’n twintig onverzorgd uitziende vlegels binnenkwamen, terwijl elk van hen op zijn of haar rug een pak droeg dat zo groot was als een mens. De lading werd in het gangpad neergegooid, losgemaakt en in kleinere pakjes verdeeld. In het bagagenet, tussen de plaatsen en overal waar maar enige plaats over was, werden pakjes in kleurige, misleidende verpakking neergelegd. Grotere papieren zakken werden ruw onder en tussen de plaatsen geschoven, totdat er nauwelijks plaats was voor je benen. De handelaars in „zwarte” rijst, de woeste individuen uit de Japanse onderwereld, hadden uitgerekend ons rijtuig uitgekozen om hun nachtelijke tochtje naar Tokio te maken!
Een huivering gaat door onze groep. Deze eigenaardige mannen en vrouwen trekken hun mes! Wanneer wij door de stinkende rook heen kijken, zien wij dat elk van hen een mes gereed houd, voor camouflage in een zakdoek gewikkeld, maar duidelijk is te zien dat de punt er uit steekt. Zullen wij allen doodgestoken worden? Wij naderen een station. De zwarte-handelaars springen op, maken nerveuze bewegingen met hun handen en halen alle rolgordijntjes naar beneden, waardoor zij de binnenkant van het rijtuig voor de buitenwereld afsluiten. Wanneer de trein met een schok tot stilstand komt, blokkeren een paar van de kerels met zware planken de deuren aan beide einden van het rijtuig. De uitkijk van de groep schreeuwt, „Politie! Inspectie!” en daar breekt het helse kabaal los.
Aan een der deuren verschijnt een dikke politieagent. Het kost hem een halve minuut om de ruit in te slaan, maar dan is hij te dik om naar binnen te kunnen komen. Eindelijk weet een man in burgerkleren zich een weg te verschaffen en rukt de deur open. Maar er zijn kostbare seconden verloren gegaan! Onze aandacht wordt echter naar de zwarte-handelaars getrokken! In alle richtingen vliegen er messen, en rijst! Stromen rijst! Links van ons is rijst, rechts van ons is rijst, rijst stroomt onze schoenen binnen. Terwijl wij op onze zitplaatsen klimmen, begint de vloer van het rijtuig blank te staan onder een centimeters diepe zee van glinsterende witte rijst. En wanneer een woedende politiemacht het toneel bereikt, is er slechts één groot pak overgebleven om in beslag genomen te worden. Het heeft geen zin arrestaties te verrichten. Er valt niet te bewijzen wie de rijst hier heeft uitgestrooid. De politieagenten scheppen zo veel mogelijk rijst door een raam op het perron, maar wanneer de trein fluit, hetgeen voor de politie het teken is door een wolk van rijststof heen de aftocht te blazen, ligt het overgrote deel van de rijst nog op de grond.
Dan begint er een nog koortsachtiger activiteit! De zwarte-handelaars krioelen rond en onder de plaatsen. Nieuwe papieren zakken, touwen en geïmproviseerde scheppen worden vervaardigd, en binnen tien minuten is de vloer weer brandschoon. De gecamoufleerde pakjes worden uit het bagagenet gehaald en er worden weer grote pakken rijst van gemaakt. Wanneer wij in de buitenwijken van Tokio komen, strompelt het leger van zwarte-handelaars onder hun last gebogen naar buiten, een brede overwinningsglimlach op hun gezicht en met een buiging naar de medepassagiers welke stilzwijgend inhoudt „wij hebben u vreselijk veel overlast aangedaan.” Wij antwoorden, „o, dat is wel in orde!” Een opwindende nachtelijke verpozing en dat nog wel gratis!