Vragen van lezers

● Is vaccinatie een schending van Gods wet welke verbiedt bloed in het lichaam op te nemen? — G.C., North Carolina.

Vaccinatie is voor de persoon die er voor staat, een aangelegenheid waarin hij zelf moet beslissen. In het geval van een verplichte vaccinatie moet elke persoon de consequenties van welk standpunt hij ook inneemt en welke handelingen hij ook verricht, dragen en hij moet dit doen overeenkomstig zijn eigen geweten en zijn begrip van hetgeen de gezondheid en de belangen ter bevordering van Gods werk ten goede komt. En ons Genootschap kan het zich niet veroorloven in een wettelijke zaak te worden betrokken of de verantwoordelijkheid op zich te nemen voor de wijze waarop de zaak zich ontwikkelt.

Na de aangelegenheid te hebben beschouwd, schijnt het ons geen schending van het eeuwige verbond te zijn dat met Noach werd gesloten, zoals het in Genesis 9:4 is weergegeven, noch in strijd met Gods daarmede in verband staande gebod in Leviticus 17:10-14. Zeer zeker kan er niet logisch of Schriftuurlijk worden beweerd en bewezen dat die ingeënte persoon door vaccinatie bloed eet of drinkt en het als voedsel consumeert of een bloedtransfusie ontvangt. Vaccinatie heeft niets te maken noch vertoont enige gelijkenis met het interhuwelijk van engelachtige „zonen Gods” met de dochters der mensen, zoals in Genesis 6:1-4 staat beschreven. Evenmin kan het in dezelfde klasse worden geplaatst als datgene wat in Leviticus 18:23, 24, staat beschreven, waarin het zich vermengen van mensen met dieren wordt verboden. Het heeft niets met sexuele betrekkingen te maken.

Derhalve schijnt er op Schriftuurlijke gronden geen enkel bezwaar tegen vaccinatie te zijn. Het enige juiste bezwaar dat sommige personen er tegen kunnen inbrengen, zou zijn in verband met de risico’s voor de gezondheid die er bij zijn betrokken of het bezwaar in verband met het rein houden van hun bloed van smetstof welke afkomstig is van een vreemde bron, hetzij van een zweer van een dier of een zweer van een mens. De medische wetenschap beweert in werkelijkheid dat inenting feitelijk tot gevolg heeft dat de vitaliteit van het bloed wordt opgebouwd opdat het weerstand kan bieden aan de ziekte waartegen een persoon is ingeënt. Maar dat is natuurlijk een kwestie waarin ieder die het aangaat, voor zichzelf moet beslissen en zoals hij meent dat Jehovah het van hem wil.

Wij geven bovenstaande inlichtingen slechts omdat er ons om is gevraagd maar wij kunnen geen verantwoordelijkheid aanvaarden voor de beslissing die de lezer zal nemen en de handelwijze die hij zal volgen.

● Is het wenselijk in Koninkrijkszalen voorzieningen te treffen voor een geluiddichte ruimte waar kinderen die de rust verstoren, kunnen worden heengebracht en waarin de ouder de vergadering kan horen en misschien ook kan zien en dat toch het kind de vergaderingen van de gemeente niet kan verstoren? — G.E., Pennsylvanië.

Kinderen dienen in de gemeente bij hun ouders te zijn en de kinderen dienen zich behoorlijk te gedragen. De ouders dienen hun kinderen zodanig te trainen dat zij zich behoorlijk zullen gedragen. Een soort van „kinderbewaarplaats” of „herriekamer” te maken voor onhandelbare kinderen, komt ons voor als een concessie aan weerspannigheid. Het onthoudt de kinderen de opleiding die hun dient te leren dat er tijden zijn dat zij stil moeten zitten en naar anderen moeten luisteren, tijden gedurende welke zij zelf niet het middelpunt van de belangstelling moeten zijn. Wanneer een kind huilt of op een andere manier de vergadering verstoort, kan het uit de zaal worden gebracht en buiten worden gehouden zolang als nodig is om het tot bedaren te brengen en dan kan het weer worden teruggebracht. Maar wanneer er in een speciale ruimte wordt voorzien, zullen sommige ouders daar misbruik van maken, gezien zij daar heen zullen gaan en hun aandacht laten verdelen tussen de kinderen en dat wat zij door de luidspreker horen, met als resultaat dat ze noch aan hun kinderen noch aan de vergadering de nodige aandacht schenken. Het is beter dat de ouder en het kind bij de vergadering zijn, en wanneer het noodzakelijk is, kan de ouder het kind mee naar buiten nemen en het onverdeelde aandacht schenken en terugkomen wanneer het probleem is opgelost. Ouders zullen hiertoe in staat zijn indien zij bij hun kinderen gaan zitten en als zij dan achterin de zaal en aan de buitenkant van de rijen zitplaatsen gaan zitten, zullen zij het kunnen doen zonder anderen te zeer te storen.

Wij geloven vast en zeker dat daar waar storende kinderen een probleem zijn, de oplossing bij de ouders ligt en niet in het verschaffen van een geluiddichte ruimte. Ongetwijfeld zijn sommige ouders nalatig wat betreft de zorg voor hun kinderen en hun oefening in juist gedrag op vergaderingen. Er is waargenomen dat juist in de beschaafdere landen, zoals de Verenigde Staten, de kinderen zeer wanordelijk, ongehoorzaam en gewoonlijk onhandelbaar zijn, en de verantwoordelijkheid dit te verbeteren rust enkel en alleen op de ouders. In vele landen van de wereld waar vele kinderen de vergaderingen bijwonen, is veel minder stoornis dan in de Verenigde Staten en enkele van de andere landen die gewoonlijk onder de meest beschaafde worden gerekend. Kinderen moeten worden getraind, niet worden bedorven. Wij geloven dat het probleem wordt ontweken en niet wordt opgelost door een afgescheiden ruimte of „geïsoleerde bewaking” voor onachtzame ouders en weerspannige spruiten. Zulk een kamer geeft voeding aan ouderlijke nalatigheid en jeugdige wanordelijkheid.