De grootste optimisten

„Maar het volledige einde aller dingen is nabijgekomen”. — 1 Petr. 4:7, NW.

JEHOVAH is de grootste optimist in het universum, en zijn geïnspireerde Boek, de Bijbel, weergalmt van optimisme van het begin van Genesis tot het einde van de Openbaring. Zijn getuigen, wier loopbaan de afgelopen zes duizend jaren onafgebroken is geweest, zijn in dit laatste gedeelte van de twintigste eeuw de grootste optimisten op aarde.

² „Maar kijk nu eens”, zal iemand die bezwaren opwerpt, zeggen, „jullie prediken de meest pessimistische boodschap op aarde. Vooral gedurende de afgelopen zeventig jaren hebben jullie over het einde der wereld gepredikt. Wat zou droefgeestiger en pessimistischer kunnen zijn dan dat? En als een natuurlijk gevolg doen jullie niet mee met de wereld in haar pogingen één te blijven en in haar menslievende pogingen het stoffelijke en sociale lot van de mensen te verbeteren. Met welk recht noemen jullie je zelf de grootste optimisten?”

³ Wij hebben hiertoe elk recht. In deze tijd nemen wij met meer ernst dan ooit de woorden van de Christelijke apostel Petrus op: „Maar het volledige einde aller dingen is nabijgekomen. Zijt daarom gezond van verstand en zijt waakzaam met het oog op gebeden” (1 Petr. 4:7, NW). Maar de aanvaarding van het feit dat het einde aller dingen is nabijgekomen, geeft ons niet het gevoel dat wij nergens meer voor te leven hebben. Wij verliezen er niet alle belangstelling in het leven door en het brengt ons er niet toe ons terug te trekken en geen contact meer met de menselijke maatschappij te hebben, onze intrek te nemen in een kluizenaarshut of een religieus klooster en te lanterfanten en niets anders te doen dan te bidden. In werkelijkheid doet het ons inzien dat wij alles hebben om voor te leven, ja, elke prikkel om te leven, want onze verwachting dat deze oude wereld spoedig zal eindigen, betekent dat wij er naar uitzien dat er een nieuwe wereld begint, waarin de wonderbaarlijkste gelegenheden voor het leven zijn. Deze verwachting is geen vals, ongegrond optimisme, maar is op Gods Woord gebaseerd.

⁴ De mensen dezer wereld brengen in werkelijkheid pessimisme tot uitdrukking, daar zij niets hoopvols aanbieden waarnaar men kan uitzien. Zeer ontnuchterd door de verschrikkelijke mogelijkheden prijzen zij in de gehele wereld de dingen aan die men moet doen om het ergste te voorkomen. In een krantenartikel gedateerd Los Alamos, New Mexico, 28 april, werd onder het opschrift „Atoomgeleerden ondersteunen wereldunie” het volgende gezegd: „In deze staat [Amerika], waar atoomwapens worden gefabriceerd, bestaat een sterke beweging voor wereldregering. Vele geleerden die in het onderzoekingslaboratorium der Regering werkzaam zijn, verklaren dat hetgeen zij doen, het einde kan betekenen van de beschaving zoals die tegenwoordig bekend is, tenzij er een manier wordt gevonden atoomwapens te controleren en oorlog te beletten. . . . Vele geleerden in dit land [Amerika] zijn het er over eens dat voor atoomcontrole een wereldregering noodzakelijk is, maar zijn het niet eens aangaande de beste methode om daartoe te geraken.” — Times van New York, 29 april 1951.

⁵ Met het oog op de noodzakelijkheid voor ondergrondse schuilplaatsen verwachten vele mensen van de wereld, die de Bijbel niet begrijpen, dat de mensen ten gevolge van het gebruik van atoomwapens en andere dodelijke middelen voor massavernietiging tot het peil van de holbewoners zullen worden teruggebracht, inderdaad een grote terugzetting van de beschaving. Toch neemt in de gehele wereld de wetenschap der oorlog de overheersende plaats in in de menselijke gedachte. Het doel is om in de harten van talloze menigten de animo te verstikken. Het doet hen er bekommerd om zijn slechts voor het tegenwoordige te leven en er uit te halen wat er uit te halen is, hetzij op juiste of onjuiste wijze.

⁶ Het besef dat deze wereld snel haar einde nadert, maakt echter niet dat de getuigen van Jehovah geen doel hebben waarvoor zij leven en het veroorzaakt niet dat zij hun handen laten verslappen. Neen, het spoort hen tot actie aan, tot meer intensieve activiteit voor Gods zaak dan ooit tevoren. Zij zeggen: Zie naar de Duivel, die sedert het tijdstip dat Gods koninkrijk in de hemelen werd geboren, in 1914, uit de hemel en naar beneden, naar de aarde is geworpen. Het profetische visioen in Openbaring 12:12 zegt over hem: „Wee voor de aarde en voor de zee, want de Duivel is tot u afgekomen, en heeft grote toorn, wetend dat hij een korte tijd heeft” (NW). Satan de Duivel wordt tot actie aangedreven, krankzinnig van woede door het besef dat het einde van deze wereld is nabijgekomen en hem tot de „oorlog van de grote dag van God de Almachtige” nog slechts een korte tijd rest. Hij is er dus op uit op aarde zoveel mogelijk schade aan te richten ten einde te veroorzaken dat de mensen bitter worden en zich tegen God verzetten, zodat wanneer hij, de Duivel, ten onder gaat, de gehele mensheid met hem in de vernietiging ten onder zal gaan. Zijn boosaardige bedoeling is, dat er, wanneer Jehovah God in de strijd van Armageddon de overwinning behaalt, niemand op aarde zal zijn over wie Hij zijn universele souvereiniteit kan uitoefenen. Indien het besef van het einde dezer wereld nu zulk een uitwerking op de Duivel heeft, dan zal het besef van het nabije einde van des Duivels wereld Jehovah’s getuigen te meer tot ongewone krachtsinspanningen opwekken.

⁷ Zelfs religieuze geestelijken in de Christenheid zijn gedwongen toe te geven dat Jehovah’s getuigen, in weerwil van hun overtuiging van het spoedige einde der wereld, meer ijver voor Christelijke activiteit hebben dan de geestelijken en hun religieuze kudden. Zij zijn de grootste optimisten die in deze tijd op aarde leven.