Districtsvergaderingen van 1949 in Canada
EEN districtsvergadering betekent voor Jehova’s getuigen meer dan alleen maar een bijeenkomst van drie of vier dagen. Zij betekent een geweldige krachtsinspanning, die over een tamelijk groot tijdvak wordt verdeeld, en zij heeft wonderbaarlijke resultaten, die tot ver in de toekomst bij het bevorderen van het Koninkrijksgetuigenis merkbaar zijn. Niettemin bieden de dagen van de eigenlijke vergadering een rijk feestmaal van Koninkrijkswaarheden en ervaringen en van vereniging met ijverige broeders en zusters die met eenzelfde geest zijn bezield. De getuigen in Canada hebben al deze zegeningen genoten, want er waren plannen gemaakt om in deze natie in 1949 overal, van kust tot kust, districtsvergaderingen te houden. De uitgekozen steden — Edmonton, Vancouver, Winnipeg, Toronto en Sydney — waren op gunstige plaatsen gelegen, zodat zeer grote reizen en daaruit voortvloeiende moeilijkheden voor de broeders en zusters werden vermeden.
De eerste vergadering werd in Edmonton gehouden, van 6 tot 8 mei. De aankondiging veroorzaakte een gespannen verwachting. Een maand voor de vergadering werd de nieuwsgierigheid opgewekt door aanplakbiljetten op tramwagens waarop alleen de opvallende woorden „Het is later dan u denkt!” stonden. Overal hoorde men allerlei bespiegelingen en opmerkingen. Toen, een week voor de openingsdatum, kwamen er duizenden strooibiljetten, honderden aanplakbiljetten, optochten van auto’s en andere aankondigingsmiddelen, waarmede de nadere bijzonderheden, de plaats en de tijd werden bekendgemaakt. „Dat noem ik nog eens een aankondiging!” riep een autobuschauffeur uit, „Weet u, deze mensen zijn Bijbelonderzoekers, en ik ben van plan naar die lezing te gaan luisteren. Ik geloof werkelijk dat het later is dan wij denken!”
De vergadering zelf bood een verscheidenheid van onderwijzingen, want de nadruk werd gelegd op de noodzakelijkheid van Theocratisch onderricht en de toepassing er van in de velddienst, er werd gedemonstreerd hoe het in de practijk kan worden gebruikt en als glanspunt werden er belangwekkende ervaringen, opgedaan bij de evangelieprediking, verteld. Doch zondag was de grote dag, het hoogtepunt van de grootste vergadering die ooit door Jehova’s getuigen te Edmonton werd gehouden. Op die middag luisterden meer dan 3.000 personen vol aandacht naar de goed uitgesproken openbare lezing, welke kwam als een waarschuwingsteken uit Gods Woord ten aanzien van de urgentie van de tijd waarin wij leven. Aan het eind van de vergadering hadden de broeders en zusters van Alberta en Noord- en Midden-Saskatchewan zich verheugd over Canada’s eerste districtsvergadering van 1949, die hen tevens had versterkt.
Een maand gaat er voorbij, en het toneel voor de tweede vergadering wordt verplaatst naar Vancouver, aan de kust van de Grote Oceaan. Deze bloeiende zeehaven, het centrum van de houtindustrie en visserij, met haar prachtige tuinen, bloemen en groen gebladerte, was net de goede plaats voor de broeders en zusters van de westkust, de dichtbevolkte Fraservallei, het binnenland van Brits-Columbia en het gehele eiland Vancouver. Toen 3 juni, de openingsdag was aangebroken, had de bevolking reeds een overtuigend bewijs gezien van de groei en de uitbreiding van het Koninkrijkswerk in hun midden. Zij wisten zeker, dat 5 juni de dag was voor de lezing „Het is later dan u denkt!”
Van nagenoeg elke manier waarop het Koninkrijk wordt bekendgemaakt, was gebruik gemaakt — persoonlijke uitnodiging met strooibiljetten, grote aanplakbiljetten op auto’s, gebouwen en particulier bezit, aanplakbiljetten op veerboten die in de Burrard Inham varen, geluidsboten, geluidswagens, couranten, radio, en een optocht van auto’s met politie-escorte die een weg van 35 kilometer aflegden. Dit laatste nam anderhalf uur in beslag, terwijl het verkeer langs de gehele route er door werd stilgelegd. De vraag was nu: Wat zullen de resultaten zijn? Hoevelen zullen aan de uitnodiging gehoor geven? De zondag bracht de prachtige beloning voor deze gehele energieke en krachtige aankondiging, want het aantal bezoekers op de openbare lezing was 5836! Dit betekent dat ongeveer 3.000 van de aanwezigen vreemdelingen waren. Er werden op de vergadering te Vancouver 104 personen gedoopt.
De aangename, blauwe wateren van de koele Grote Oceaan liggen achter ons, nu wij oostwaarts reizen door de majestueuze, hoge, afwisselende omgeving van het Rotsgebergte, daarna over de golvende heuvels naar de uitgestrekte prairiën en nog verder tot wij Winnipeg in Manitoba, bekend als „De Poort naar het Westen van Canada”, bereiken. Daar werd van 17-19 juni Canada’s derde districtsvergadering van het jaar gehouden voor de getuigen uit de steden en uitgestrekte korenvelden van Zuid-Saskatchewan en Manitoba, ook van Noordwest-Ontario.
De reactie op de oproep voor kamers was opmerkelijk, doordat het niet nodig was voor kamers van huis tot huis te gaan. Hoe was dat mogelijk? Wel, de broeders en zusters bezochten slechts de mensen die vroeger reeds getuigen hadden gehuisvest, en deze mensen waren merendeels zo ingenomen geweest met hun gasten, dat zij de bezoekers gaarne weer herbergden! Vele inwoners schreven of telefoneerden vrijwillig naar het huisvestingscomité van het congres en boden hun kamers te huur aan, en sommigen boden kosteloos logies aan.
Ook te Winnipeg was de aankondiging zo doeltreffend, dat toen het weekeinde van de vergadering naderbij was gekomen, de titel van de lezing, „Het is later dan u denkt!”, onder de mensen een slagzin was geworden. Sommigen staken er enigszins de draak mee, anderen informeerden, wat later was dan zij dachten en weer anderen beseften dadelijk de noodzakelijkheid van een dergelijke waarschuwende boodschap. De hoofdzaak was dat de titel van de lezing van mond tot mond ging, waardoor het publiciteitswerk nog doeltreffender werd. Het resultaat was dan ook, dat toen de spreker voor de microfoon ging staan om de lezing uit te spreken een telling onthulde dat hij voor 4.000 toehoorders stond! Een opmerkelijk cijfer, want het betekent dat er voor iedere daar aanwezige Koninkrijksverkondiger ook een vreemdeling aanwezig was!
Thans zijn wij de centrale en oostelijke delen van Canada een bezoek met Gods boodschap van hoop verschuldigd en wij begeven ons derhalve naar de provincie Ontario en haar grootste stad, Toronto. Tegen deze tijd was het land zich bewust geworden van de grote getuigenisactiviteit van het volk des Heren, dat de ene lezing „Het is later dan u denkt!” aankondigde, want het uitgestrekte westen was reeds afgewerkt. In Toronto zou de vergadering in de welbekende „Maple Leaf Gardens” worden gehouden. Deze aan het meer gelegen stad met een bevolking van één millioen mensen heeft door spoor- en buslijnen een geriefelijke verbinding met alle delen van de provincie, en de verkondigers die aan de voorbereidingen van het congres werkten, verkregen spoedig onderdak voor de getuigen die in Toronto zouden samenkomen, en dit ondanks een grote politieke bijeenkomst, waardoor hotels en pensions stampvol waren.
Deze vergadering, die van 24-26 juni werd gehouden, werd begunstigd door de aanwezigheid van Nathan H. Knorr, president van het Watch Tower Bible & Tract Society, die de openbare lezing uitsprak. Zijn lezing werd wijd en zijd bekendgemaakt, en zo grondig, dat de politieke leiders die in de stad waren, opmerkten hoe hun federale verkiezingscampagnes er door in de schaduw werden gesteld, en zij drukten de wens uit, ook mensen te hebben die zo hard en doeltreffend voor hun zaak zouden werken. Zij dienen echter te beseffen dat de aansporing om betrouwbare Bijbelse beloften over een aanstaande volmaakte regering aan te kondigen, veel groter is dan om de rooskleurige doch ijdele beloften van politieke partijen bekend te maken.
Van de bijeenkomst op Vrijdagmiddag af, toen bijna 3.000 bedienaren van het evangelie waren bijeengekomen om de openingstoespraak van de voorzitter aan te horen, schonk het programma de aanwezigen tot het einde toe de ene zegening na de andere. zaterdagmiddag symboliseerden 165 personen hun wijding om Gods wil te doen. Het hoogtepunt was natuurlijk de openbare lezing. Ondanks de klamme hitte, waardoor duizenden de stad uit waren gedreven en naar de meren in het koele bergland waren gevlucht, waren er meer dan 9.000 personen bijeengekomen om de opwekkende lezing van Broeder Knorr, „Het is later dan u denkt!”, aan te horen. Meer dan 3800 brochures werden aan het einde van de lezing gratis aan vreemdelingen uitgereikt. De president van het Wachttoren Genootschap sloot de vergadering met een uitnodiging aan allen om naar het reusachtige internationale congres te komen dat in 1950 in de stad New York zal worden gehouden, welke uitnodiging ook op de andere daaraan voorafgegane districtsvergaderingen was gedaan. De woorden waarmede de broeders en zusters uiteengingen, waren „Tot ziens in 1950 te New York!”
De laatste van de serie vergaderingen voor Canada werd in Sydney, Nova Scotia, gehouden. Deze stad, gelegen op het rotsachtige, grillige en mooie eiland Cape Breton, is het centrum van een streek die hoofdzakelijk door mijnwerkers en vissers wordt bewoond. De getuigen uit alle delen van New Brunswick, Nova Scotia, het eiland Prince Edward en Newfoundland begaven zich daar naar toe. De stroom pioniers die onlangs naar deze streek was gekomen, had het getuigeniswerk bevorderd en de plaatselijke verkondigers, die veel lectuur hadden verspreid, doch geen arbeidskrachten genoeg hadden om goede huis-Bijbelstudiën te bedienen, zeer aangemoedigd. Nu, juist te rechter tijd, konden zij een districtsvergadering bijwonen.
De vergadering begon op 8 juli, en werd gezegend met hetzelfde rijke programma van geestelijk voedsel als de vorige vergaderingen. Zaterdagmorgen werden 27 personen gedoopt als bewijs van hun wijding om Jehova’s wil te doen. Op zondag werd wederom de beloning voor de ijverige aankondiging openbaar, toen meer dan 1.000 personen gedurende de openbare lezing nauwlettend de woorden van de spreker volgden. Vele vreemdelingen en bezoekers gaven er hun waardering en verrassing over te kennen, dat zij hadden bemerkt dat Jehova’s getuigen werkelijk ware Christenen waren die deelnamen aan het onzelfzuchtige werk, de nietsvermoedende, in gevaar verkerende mensen dezer oude wereld de waarschuwing uit Gods Woord te laten horen.
Passende slotmededelingen door de dienaar van het Canadese Bijkantoor bekroonden een vergadering die wonderen zal doen voor de bevordering van het Koninkrijkswerk in dit aan de zee gelegen gedeelte van het land. Voor de bezoekers was nu de tijd gekomen om te vertrekken en zij waren zeer voldaan over de volle beker die de Here voor hen had uitgestort. Aldus eindigde een reeks vergaderingen waarvan de resultaten en zegeningen zich van zee tot zee hadden uitgestrekt.
Alvorens dit bericht te besluiten, dient nog melding te worden gemaakt van de regeling die voor de zone- en districtsdienaren was getroffen om op de maandag volgende op elke vergadering met de dienaar van het Bijkantoor bijeen te komen. In Toronto was de president van het Genootschap aanwezig en verstrekte raadgevingen. Al deze vergaderingen bleken een werkelijke hulp en zegen te zijn en veel goeds zal er het resultaat van zijn.
Dat deze districtsvergaderingen voordelen hadden afgeworpen, bleek onmiddellijk uit een nieuw hoogtepunt in het aantal verkondigers gedurende de maand juli, dat werd gevolgd door het beste rapport dat ooit over augustus werd genoteerd. Van het totale aantal van 12.500 broeders en zusters die op zaterdagavond op deze vergaderingen aanwezig waren, werden op de gehouden doopbijeenkomsten 434 personen gedoopt. Drie en twintig duizend vijf en zestig Canadezen luisterden naar de openbare lezing „Het is later dan u denkt!” De gedachten van vele van dezen zijn nu geconcentreerd op New York en het grote internationale congres dat daar in 1950 zal worden gehouden.
„Wie op [Jehova] hopen, nemen toe in kracht; als adelaars slaan zij hun vleugelen uit; hoe zij ook lopen, ze worden niet moe, al gaan zij nog zo ver, nooit raken zij uitgeput.” — Jesaja 40:31, De Kath. Bijbel.