ZACHARIAS

(Zacharias) [Jah is gedachtig geweest].

Een priester en de vader van Johannes de Doper (Luk. 3:2). Hij en zijn vrouw Elisabeth, een bloedverwante van Maria, de moeder van Jezus, woonden in de heuvels van Judea. Beiden vreesden God en gehoorzaamden zijn geboden. Hoewel zij reeds op gevorderde leeftijd waren, hadden zij geen kinderen. — Luk. 1:5-7, 36.

Toen Zacharias tijdens de dienst van „de afdeling van Abia” — waarschijnlijk laat in het voorjaar of vroeg in de zomer van 3 v.G.T. — aan de beurt was om reukwerk te offeren, ging hij als gewoonlijk het heiligdom binnen. Bij deze gelegenheid verscheen Jehovah’s engel Gabriël aan hem en deelde hem mee dat zijn gebeden om een zoon verhoord waren. Gabriël zei tevens dat de jongen Johannes moest worden genoemd, gaf instructies omtrent de wijze waarop hij grootgebracht moest worden en zette uiteen wat deze zoon zou volbrengen (Luk. 1:5-17). Zacharias vroeg de engel om een teken als extra garantie. Wegens zijn gebrek aan geloof in de woorden van de engel werd hem meegedeeld dat hij tot na de geboorte van Johannes niet zou kunnen spreken (Luk. 1:18-23). Op de achtste dag nadat de baby geboren was, wees Elisabeth suggesties van buren en bloedverwanten van de hand en stond erop dat haar zoon Johannes werd genoemd. Toen zij zich tot de vader wendden, nam Zacharias een schrijftafeltje en schreef erop: „Johannes is zijn naam.” Ogenblikkelijk kreeg hij zijn spraakvermogen terug en uitte hij een profetie betreffende het werk van zijn zoon en dat van de Messias. — Luk. 1:13, 57-79.