SEBA

(Seba). De zoon van Bikri, een Benjaminiet, die bij een opstand tegen David zijn leven verloor (2 Sam. 20:1, 2). Toen David na Absaloms opstand naar Jeruzalem terugkeerde, bemerkte Seba, „een nietswaardige man”, dat tien stammen een wrok koesterden jegens de mannen van Juda, Davids stam (2 Sam. 19:40-43). Seba wakkerde deze verbittering aan door te zeggen dat de andere stammen „geen deel aan David” hadden en door hen de aansporing te geven: „Ieder naar zijn goden.” De mannen van Juda bleven de koning trouw, maar „alle mannen van Israël” verlieten David en volgden Seba. Een motief voor deze opstand kan geweest zijn dat men het aanzien dat de stam Benjamin onder Saul had in zekere mate wilde herstellen.

David gaf zijn veldheer, Amasa, opdracht om binnen drie dagen de mannen van Juda voor de strijd bijeen te roepen teneinde Seba’s opstand neer te slaan. Toen Amasa niet op tijd verscheen, stuurde de koning Abisaï achter de voortvluchtige Seba aan (hoewel het schijnt dat in werkelijkheid Abisaï’s broer Joab de achtervolging leidde). Seba en zijn verwanten, die hem steunden, vluchtten helemaal noordwaarts naar Abel van Beth-Maächa, een versterkte stad van Naftali. De achtervolgers belegerden de stad en begonnen de muur te ondermijnen. Daarop sprak een wijze vrouw van de stad tot Joab en verzocht om vrede. Joab antwoordde dat het leger zich zou terugtrekken indien de stad de opstandeling Seba uitleverde. Toen het volk van de stad dit hoorde, hieuwen zij Seba’s hoofd af en wierpen het over de stadsmuur naar Joab. — 2 Sam. 20:1-8, 13-22.