HOORNADDER

[Hebreeuws: ‛akh·sjoevʹ; sjefi·fonʹ].

De gevaarlijkste van de giftige adders die in Palestina voorkomen, onderscheiden door een puntig hoorntje boven elk oog. Raymond Ditmars meldt dat de gehoornde adder, of hoornadder (Cerastes cornutus), in N.-Afrika van Algerije tot Egypte en ook in Arabië en Z.-Palestina voorkomt. De hoornadder bereikt een maximale lengte van ongeveer 80 cm en heeft een zandgele kleur, en zo verbergt hij zich in het zand, wachtend op een prooi. Met een ongeoefend oog is het heel moeilijk een verscholen hoornadder te ontdekken.

Het gif van de hoornadder is uiterst krachtig en kan een mens binnen een half uur doden. David zegt terecht over gewelddadige mannen dat zij hun tong hebben gescherpt „als die van een slang; het gif van de hoornadder is onder hun lippen”. — Ps. 140:3.

Van de hoornadder, die waakzaam is en snel toeslaat, is bekend dat hij paarden aanvalt; daarom is de vergelijking van de stam Dan met de „hoornslang” (Gen. 49:17) zeer passend. In deze tekst vergeleek Jakob Dan met een slang, een hoornslang „die het paard in de hielen bijt, zodat zijn berijder achterovervalt”. Hierdoor werd Dan niet omlaaggehaald, alsof hij een verachtelijke slang in het gras was, alleen geschikt om vertrapt te worden. Dan zou veeleer, in de hoedanigheid van een slang, een groot nationaal doel dienen. Door net als de hoornadder op de loer te liggen, kon hij in feite het paard van een vijandige ruiter in de hielen bijten, waardoor het zou steigeren en zijn berijder zou afwerpen zodat hij achteroverviel. Op die wijze zou Dan, alhoewel het een kleine stam was, voor degenen die Israël lastig vielen, zo gevaarlijk als een hoornadder zijn. — Zie ADDER.