TAMMUZ (II)

(Tammuz).

Na de ballingschap de naam van de vierde maanmaand van de joodse godsdienstige kalender, maar de tiende maand van de burgerlijke kalender. Daarom is in de Targoem Jonathan de uitdrukking „de tiende maand” in Genesis 8:5 weergegeven met „de maand Tammuz”. Tammuz was de naam van een Babylonische godheid (Ezech. 8:14). In het bijbelse verslag wordt de vierde maand niet Tammuz genoemd maar alleen aangeduid door haar maandnummer. — Ezech. 1:1.

Deze maand, Tammuz, kwam overeen met juni/juli en viel derhalve in de tijd van de opkomende zomerhitte. Tegen deze tijd werden de eerste druiven rijp en naderde in sommige laaglanden de olijvenoogst. — Num. 13:20.

Op de negende dag van deze vierde maand (Tammuz) in 607 v.G.T. sloeg Nebukadnezar na een 18 maanden durend beleg een bres in de muren van Jeruzalem (2 Kon. 25:3, 4; Jer. 39:2; 52:6, 7). Gedurende de daaropvolgende 70 jaar van ballingschap bestond onder de joden de gewoonte om op de negende dag van de vierde maand te vasten teneinde de inname van Jeruzalem te herdenken (Zach. 8:19). Na de tweede verwoesting van Jeruzalem, in 70 G.T., verschoven zij de vasten echter naar de zeventiende dag van de vierde maand, de dag waarop de Romeinse generaal Titus een bres in de muren van de tempel had geslagen. Er waren in deze maand geen door Jehovah voorgeschreven feesten.