VERSTOKTHEID.

De grondbetekenis van de verschillende Hebreeuwse en Griekse woorden die de gedachte van verstoktheid overbrengen, is hardheid, vooral in negatieve zin. In het bijbelse spraakgebruik wordt met verstoktheid vaak gedoeld op een opzettelijke weigering om in overeenstemming met Gods wil of geboden te handelen (Ps. 78:8; 81:12; Jes. 1:23; 65:2; Jer. 3:17; 5:23; 7:23-26; 11:8; 18:12; Hos. 4:16; Hand. 7:51). In de Schrift wordt herhaaldelijk beklemtoond dat er rampspoed zal komen over degenen die in een verstokte handelwijze volharden (Deut. 29:19, 20; Neh. 9:29, 30; Spr. 28:14; Jes. 30:1; Jer. 6:28-30; 9:13-16; 13:10; 16:12, 13; Dan. 5:20; Hos. 9:15; Zach. 7:12; Rom. 2:5). Gods wet aan Israël schreef bijvoorbeeld voor dat een onhandelbare en weerspannige zoon doodgestenigd moest worden (Deut. 21:18, 20). Daar Jehovah weerspannige personen van tevoren waarschuwt voor zijn oordeel, kan de voltrekking van dat oordeel niet aan andere oorzaken of aan een andere bron worden toegeschreven. — Jes. 48:4, 5; vergelijk Jeremia 44:16-23.

In zijn bemoeienissen met de mensheid heeft Jehovah God geduld geoefend door afzonderlijke personen en natiën te laten bestaan, hoewel zij de dood verdienden (Gen. 15:16; 2 Petr. 3:9). Terwijl sommigen daar gunstig op hebben gereageerd, zodat hun barmhartigheid kon worden betoond (Joz. 2:8-14; 6:22, 23; 9:3-15), hebben anderen zich nog meer tegen Jehovah en zijn volk verhard (Deut. 2:30-33; Joz. 11:19, 20). Aangezien Jehovah personen er niet van weerhoudt verstokt te worden, staat over hem geschreven dat hij ’hen verstokt laat worden’ of ’hun hart heeft verhard’. Wanneer hij ten slotte wraak oefent aan de verstokten, heeft dit tot resultaat dat zijn grote kracht wordt getoond en zijn naam wordt bekendgemaakt. — Vergelijk Exodus 4:21; Johannes 12:40; Romeinen 9:14-18.

Een markant voorbeeld is wat God deed in verband met Farao, die weigerde de Israëlieten uit Egypte te laten vertrekken. Jehovah bracht tien verwoestende plagen over het land Egypte. Telkens wanneer Farao na afloop van een bepaalde plaag zijn hart verhardde, benutte Jehovah dit als een gelegenheid om nogmaals zijn grote kracht te tonen door nog meer wonderen te verrichten (Ex. 7:3-5, 14–11:10). Bijgevolg kwamen sommige Egyptenaren tot het besef dat Jehovah een God is die men moet gehoorzamen. Toen bijvoorbeeld de zevende plaag werd aangekondigd, zorgden zelfs sommige dienaren van Farao ervoor dat hun eigen knechten en hun vee in veiligheid werden gebracht voordat de vernietigende hagel begon (Ex. 9:20, 21). Toen Farao ten slotte, nadat hij de Israëlieten had laten gaan, zijn hart opnieuw verhardde en zijn strijdkrachten mobiliseerde om zich op de Israëlieten te wreken (Ex. 14:8, 9; 15:9), vernietigde Jehovah hem en zijn leger in de Rode Zee (Ex. 14:27, 28; Ps. 136:15). Nog jaren daarna werd Gods naam verkondigd onder de natiën die spraken over wat Jehovah de Egyptenaren wegens hun verstoktheid had gedaan. — Ex. 18:10, 11; Joz. 2:10, 11; 9:9; 1 Sam. 6:6.