SEÏR

(Seïr) [harig, ruig].

Het bergland tussen de Dode Zee en de Golf van Akaba (Gen. 36:8, 30; Deut. 2:1, 8). In de tijd van Abraham werd Seïr door de Horieten bewoond (Gen. 14:6). Later verbleef Abrahams kleinzoon Esau in Seïr, terwijl zijn tweelingbroer Jakob in Paddan-Aram woonde (Gen. 32:3). Maar het schijnt dat Esau zich pas enige tijd nadat Jakob naar Kanaän was teruggekeerd, definitief in Seïr vestigde (Gen. 36:6-9). Ten slotte werden de Horieten door Esau’s nakomelingen, de Edomieten, verdreven (Deut. 2:4, 5, 12; Joz. 24:4), en het land werd toen Edom genoemd. De oudere naam „Seïr” werd echter zowel voor de nakomelingen van Esau als voor hun woongebied gebruikt (Num. 24:18; vergelijk 2 Koningen 14:7; 2 Kronieken 25:11). Tijdens de regering van koning Hizkia schijnen mannen uit de stam Simeon naar het gebergte Seïr getrokken te zijn, en nadat zij het overblijfsel van de Amalekieten hadden uitgeroeid, gingen de Simeonieten er wonen (1 Kron. 4:41-43). Zie EDOM, EDOMIETEN voor details over de geografie en de geschiedenis van Seïr.