STEENGROEVE.

Een groeve waaruit verschillende soorten steen worden gehouwen. Kalksteen en marmer, die dicht aan de oppervlakte liggen, worden op deze manier uit de grond gehaald. Men neemt aan dat een groot gebied dicht bij de huidige Damaskuspoort van Jeruzalem vroeger een steengroeve was. De eerste vermelding van zo’n plaats staat in Jozua 7:4, 5, waar wordt bericht dat ongeveer 3000 Israëlieten op de vlucht sloegen van Ai tot aan Schebarim, wat „Steengroeven” betekent. Toen Salomo voorbereidingen voor de tempelbouw trof, beval hij dat er grote fundamentstenen uit het Libanongebergte gehouwen moesten worden, en tienduizenden mannen werden voor het werk ingeschreven (1 Kon. 5:13-18; 6:7). Toen het in de dagen van Joas noodzakelijk was de tempel te herstellen, werden er steenhouwers voor het werk gehuurd (2 Kon. 12:11, 12). Het graf waarin Jezus werd gelegd, was in een rots uitgehouwen. — Matth. 27:59, 60; Mark. 15:46.

Bij monde van Jesaja gebruikte Jehovah de gedachte aan een steengroeve en de daar verrichte werkzaamheden als een treffende vergelijking (Jes. 51:1). Zoals in het daaropvolgende vers te kennen wordt gegeven, heeft de „rots” klaarblijkelijk betrekking op Abraham, als de menselijke oorsprong van de natie, en de „uitholling van de put” op Sara, uit wier met een put te vergelijken schoot Israëls voorvader Isaäk werd voortgebracht (Jes. 51:2). Aangezien de geboorte van Isaäk echter door goddelijke kracht en door een wonder geschiedde, kan de zinnebeeldige uithouwing ook een verhevener, geestelijke toepassing hebben. Zo wordt in Deuteronomium 32:18 over Jehovah gesproken als „de Rots die [Israël] verwekte”, degene „die u voortbracht [hetzelfde werkwoord dat in Jesaja 51:2 met betrekking tot Sara wordt gebruikt] met barensweeën”.