NEBUZARADAN

(Nebuza̱radan) [Nebo gaf nageslacht].

De overste van de lijfwacht en de hoofdpersoon in Nebukadnezars strijdkrachten bij de feitelijke verwoesting van Jeruzalem in 607 v.G.T. Schijnbaar was Nebuzaradan bij de aanvankelijke belegering van Jeruzalem en de doorbraak van de stad niet aanwezig, want ongeveer een maand later „kwam [hij] . . . naar Jeruzalem”, nadat koning Zedekia naar Nebukadnezar was gebracht en blind was gemaakt. — 2 Kon. 25:2-8; Jer. 39:2, 3; 52:6-11.

Van buiten de stad dirigeerde Nebuzaradan de operaties van de Babyloniërs die erop gericht waren de stad te verwoesten, hetgeen begon „op de zevende dag van de maand” (de vijfde maand, Ab) en o.a. inhield dat hij de tempelschatten plunderde, de muur slechtte, de gevangenen wegvoerde en enkele geringen in het land achterliet (2 Kon. 25:8-20; Jer. 39:8-10; 43:5, 6; 52:12-26). Drie dagen later, op de tiende dag van de maand, „kwam Nebuzaradan . . . in Jeruzalem” („trok . . . Jeruzalem binnen”, GNB; WV), en na een inspectie stak hij het huis van Jehovah in brand en legde de stad in de as (Jer. 52:12, 13). Josephus vermeldde dat op dezelfde dag — de tiende dag van de vijfde maand — waarop de tempel van Salomo werd verbrand, in 70 G.T. ook de door Herodes herbouwde tempel in de as werd gelegd. — De joodse oorlog, VI, iv, 5, 8.

Op bevel van Nebukadnezar liet Nebuzaradan Jeremia vrij; hij sprak hem vriendelijk toe en liet hem kiezen wat hij wilde doen. Bovendien bood hij aan zorg voor hem te dragen en voorzag hij hem van wat voedsel. Nebuzaradan trad ook als woordvoerder voor de koning van Babylon op toen hij Gedalja als stadhouder aanstelde over degenen die in het land overgebleven waren (2 Kon. 25:22; Jer. 39:11-14; 40:1-7; 41:10). Ongeveer vijf jaar later, in 602 v.G.T., voerde Nebuzaradan nog andere joden in gevangenschap, blijkbaar degenen die naar omliggende gebieden waren gevlucht. — Jer. 52:30.