MARA (II)

(Ma̱ra) [bitterheid].

Een van Israëls vroege kampementen op het schiereiland Sinaï. Het werd „Mara” (bitterheid) genoemd vanwege het ondrinkbare water dat men daar aantrof (Ex. 15:23; Num. 33:8). Ofschoon de Israëlieten nog maar kort daarvoor bij de Rode Zee van de Egyptenaren waren bevrijd, gaven zij blijk van gebrek aan geloof en gingen murmureren omdat zij het water te Mara niet konden drinken. Daarna wierp Mozes op aanwijzing van Jehovah een boom in het water, en het werd zoet. Uit de bijbel blijkt niet wat voor boom het was en daarom kan men niet zeggen om welke houtsoort het hier ging. Natuurlijk had Jehovah Mozes naar een speciale soort boom kunnen leiden die de natuurlijke eigenschappen bezat om het water zoet te maken. Wij hoeven echter niet naar een „wetenschappelijke” of „natuurlijke” verklaring te zoeken, aangezien het water ongetwijfeld door een wonder gezond gemaakt werd. — Ex. 15:23-25; vergelijk 2 Koningen 2:19-22; 4:38-41.

Jehovah gebruikte de omstandigheden te Mara om de Israëlieten op de proef te stellen met betrekking tot hun geloof in zijn vermogen om voor hen te zorgen. Aangezien slecht water ziekten kan veroorzaken (2 Kon. 2:19), werd door het zoet maken van het water geïllustreerd dat Jehovah het vermogen bezat om de Israëlieten te vrijwaren van de kwalen waardoor de Egyptenaren geteisterd werden. Het „voorschrift” dat Jehovah de Israëlieten toen onderwees, was: Wanneer zij hem als hun God zouden gehoorzamen, zou hij hen behoeden voor de kwalen die hij de Egyptenaren oplegde. — Ex. 15:25, 26.

Mara wordt gewoonlijk geïdentificeerd met ‛Ain Hawara. Deze plaats ligt ongeveer 70 km ten Z.Z.O. van het hedendaagse Suez, slechts enkele kilometers landinwaarts vanaf de Rode Zee.