VRIJGELATENE, VRIJE.

Onder de Romeinse heerschappij werd een voormalige slaaf die in vrijheid was gesteld een „vrijgelatene” genoemd; een „vrije” daarentegen was van geboorte af vrij en bezat volledige burgerrechten, zoals in het geval van de apostel Paulus. — Hand. 22:28.

Sommigen vermoeden dat degenen die tot de „Synagoge der Vrijgelatenen [letterlijk: Libertijnen]” behoorden, joden waren die door de Romeinen gevangengenomen en later vrijgelaten waren. Anderen zijn van mening dat zij vrijgelaten slaven waren die joodse proselieten waren geworden. De weergave in de Armeense vertaling duidt deze personen aan als „Libiërs”, d.w.z. personen afkomstig uit Libië. — Hand. 6:9.

Zoals de Schrift te kennen geeft, is een christen, ook al is hij de slaaf van een aardse meester, in werkelijkheid een vrijgelatene van Christus, daar hij van de slavernij aan zonde en de dood is bevrijd. Aangezien een christen echter met een prijs is gekocht, namelijk met het kostbare bloed van Jezus, is hij, zelfs al is hij in fysiek opzicht een vrije, een slaaf van God en van Jezus Christus en is hij verplicht hun geboden te gehoorzamen. Dit betekent dat de vrijheid van mensen altijd relatief is en nooit absoluut. Daarom bestaat er van Gods standpunt uit bezien in de christelijke gemeente geen verschil tussen een slaaf en een vrije. Bovendien geeft de vrijheid die een christen bezit hem niet het recht deze vrijheid te gebruiken als een dekmantel voor slechtheid. — 1 Kor. 7:22, 23; Gal. 3:28; Hebr. 2:14, 15; 1 Petr. 1:18, 19; 2:16.