AMULET.

Een voorwerp dat men als tovermiddel of als bescherming tegen toverij en ongeluk bezit of bij zich draagt. In de oudheid deden verscheidene voorwerpen dienst als amuletten: kralen, edelstenen, sieraden en stukjes beschreven perkament. Soms stond er een gebed of een magische toverformule op de amulet geschreven. De bijgelovige bezitter geloofde dat de amulet hem tegen ongelukken, ziekten en demonen zou beschermen. In amuletten die men bij zich moest dragen, werd gewoonlijk een gaatje geboord zodat men ze om de hals kon dragen.

Getrouwe Hebreeën en christenen gebruikten geen amuletten. Het schijnt echter dat de ontrouwe en hooghartige „dochters van Sion” bepaalde voorwerpen niet alleen als sieraad, maar ook als amulet droegen. Onder hun versierselen bevonden zich „maanvormige sieraden”, wellicht amuletten in de vorm van een omgekeerde halve maan, die mogelijk symbolen van de godin Astarte waren (Jes. 3:18). De maanvormige sieraden van de Midianieten hadden een soortgelijke vorm. Sommige daarvan werden om de hals van hun kamelen gehangen, mogelijk met de gedachte om daardoor hun vruchtbaarheid te bevorderen (Recht. 8:21, 26). De „dochters van Sion” droegen ook „voorhoofdsbanden” (letterlijk: „zonnetjes”). Hun maanvormige sieraden en „zonnetjes” leken wellicht op de te Ras Sjamra gevonden maansikkels en zonneschijven en hielden mogelijk verband met de aanbidding van een vruchtbaarheidsgodin.

Egyptische amuletten werden dikwijls vervaardigd in de vorm van dieren die met verscheidene valse goden in verband werden gebracht; vaak waren het miniatuurbeeldjes van stieren, krokodillen, honden, valken, jakhalzen, nijlpaarden, enz. De godin Bastet werd bijvoorbeeld als kat voorgesteld, de god Anoebis als jakhals, en het symbool van Horus was de valkenkop. Toen de scarabee (mestkever) in Egypte heilig werd, maakten Egyptische juweliers vele scarabeeën van halfedelstenen en andere materialen. Soms verscheen de cartouche van een farao (een ovalen omlijsting om een Oudegyptische koningsnaam) op de platte kant van zo’n sieraad. Met de hand vervaardigde scarabeeën werden vaak in zegelringen gevat, waarbij de steen van sommige van deze ringen gekanteld kon worden. Van de 13 armbanden die men bij de mummie van de Egyptische farao Toetanchamon heeft aangetroffen, waren 8 amuletten, 5 met het Horusoog en 3 met de scarabee (als teken van bescherming door Isis en Re). Scarabee-amuletten die de naam van een farao of een god droegen, verschaften naar men meende geluk of bescherming en kwamen zeer algemeen voor. De Egyptenaren droegen, net als de Grieken en de Romeinen, bepaalde amuletten ter bescherming tegen het „boze oog”. De meest gangbare amulet die de Romeinen voor dit doel gebruikten, was klaarblijkelijk de fallus, die kinderen als bescherming om de hals werd gehangen.

Jezus Christus zei over de schriftgeleerden en Farizeeën: „Zij verbreden de doosjes met schriftplaatsen die zij als beschermmiddel dragen” (Matth. 23:1, 2, 5). Christus verwees hier naar de fylacteria die op het voorhoofd of aan de arm werden gedragen, en dat niet alleen om met hun vroomheid te koop te lopen teneinde de achting van het volk te winnen, maar klaarblijkelijk ook als amuletten, die de drager tegen boze invloeden en demonen zouden beschermen.

In de oudheid geloofde men dat de doeltreffendheid van veel amuletten ervan afhing of ze onder bijzondere astronomische omstandigheden vervaardigd waren, en ze werden voornamelijk gebruikt om, naar men veronderstelde, ongeluk af te wenden. De Schrift veroordeelt astrologie echter en hecht er geen goedkeuring aan dat men zich op geluk verlaat. — Jes. 65:11.