SCHATTING

Gewoonlijk geld of een andere waardevolle vergoeding, zoals vee, die door een staat of heerser aan een vreemde mogendheid betaald werd als blijk van onderworpenheid, of om de vrede te bewaren of bescherming te verkrijgen. (Zie voor een beschouwing van de diverse woorden in hun oorspronkelijke taal het trefwoord BELASTING.) Natiën die van andere volken schatting hieven, ontvingen veelal goud en zilver of produkten die in hun eigen land schaars waren. Op die manier versterkten zij hun eigen economische positie ten koste van de door hen uitgebuite onderworpen natiën.

De Judese koningen David (2Sa 8:2, 6), Salomo (Ps 72:10; vgl. 1Kon 4:21; 10:23-25), Josafat (2Kr 17:10, 11) en Uzzia (2Kr 26:8), alsook de Israëlitische koning Achab (2Kon 3:4, 5), ontvingen schatting van andere volken. Vanwege hun ontrouw verkeerden de Israëlieten echter vaak in een ondergeschikte positie en waren zij gedwongen schatting aan anderen te betalen. Reeds in de dagen van de rechters betaalden zij schatting toen zij onder de heerschappij van de Moabitische koning Eglon stonden (Re 3:12-17). In latere jaren moest zowel het koninkrijk Juda als het noordelijke koninkrijk Israël schatting betalen nadat ze onder de overheersing van vreemde mogendheden waren gekomen (2Kon 17:3; 23:35). Verschillende keren deden beide koninkrijken betalingen die een soort schatting genoemd zouden kunnen worden om zich van vijandige natiën los te kopen of anderen om te kopen in ruil voor militaire hulp. — 2Kon 12:18; 15:19, 20; 18:13-16.