SALMAN

(Sa̱lman) [van een grondwoord dat „vrede sluiten (maken); vergoeden; vergelden” betekent].

De gewelddadige plunderaar van het huis van Arbel; Hosea noemt hem in zijn tegen het ontrouwe noordelijke koninkrijk Israël gerichte profetie. Hoewel noch Salman noch Arbel elders in de bijbel wordt genoemd, doet Hosea’s terloopse doch nadrukkelijke vermelding van hen vermoeden dat het voorval zijn tijdgenoten nog vers in het geheugen lag. — Ho 10:14.

In een muurinscriptie van Tiglath-Pileser III wordt melding gemaakt van een vorst van Moab genaamd Salamanu, maar er is geen historische basis om hem in verband te brengen met een gewelddadige plundering in Israël. — Ancient Near Eastern Texts, onder redactie van J. B. Pritchard, 1974, blz. 282.

Men neemt daarom algemeen aan dat Salman een verkorte vorm is van „Salmaneser”, de naam van vijf Assyrische koningen. Hoogstwaarschijnlijk is in dit geval Salmaneser V bedoeld, want hij viel tegen het einde van de tijd waarin Hosea profeteerde, Israël binnen en belegerde Samaria.