LYKAONIË

(Lykao̱nië).

Een landstreek in Klein-Azië waar Lykaonisch werd gesproken (Han 14:6-11). De grenzen van Lykaonië wisselden nogal in de loop van de geschiedenis en zijn niet nauwkeurig bekend. In de periode waarin Lykaonië in het bijbelse verslag voorkwam, lag het hoofdzakelijk in het zuidelijke deel van de Romeinse provincie Galatië en grensde in het W aan Pisidië en Frygië, in het O aan Kappadocië en in het Z aan Cilicië. Het gebied bestaat uit een boomloze, waterarme vlakte. In de oudheid was het echter tamelijk vruchtbaar en voorzag in voldoende weidegrond voor grote schaapskudden.

De apostel Paulus heeft op zijn eerste en tweede zendingsreis twee Lykaonische steden, Derbe en Lystra, bezocht. Het is mogelijk dat hij daar ook geweest is op zijn derde zendingsreis, toen hij ’van plaats tot plaats het land van Galatië doorging’. — Han 14:6, 20, 21; 16:1; 18:23.