ETAM

(E̱tam) [Plaats der roofvogels].

1. Een nederzetting van de Simeonieten binnen het gebied van Juda (1Kr 4:24, 32). De ligging ervan is onzeker, hoewel sommigen de plaats in verband brengen met Tell ʽEitum (Tel ʽAitun), dat midden in het gebied van Juda ligt, ongeveer 44 km ten W van En-Gedi en dezelfde afstand ten ZW van Jeruzalem.

2. De steile rots Etam, waar Simson woonde nadat hij de velden van de Filistijnen in brand had gestoken. Drieduizend man van Juda brachten Simson, die zich gewillig had laten binden, van deze rots naar de Filistijnen terug (Re 15:8-13). Hoewel het niet mogelijk is de steile rots Etam met zekerheid te identificeren, is het niet helemaal uitgesloten dat er een verband bestaat met de stad (nr. 3). Niettemin bevindt zich slechts 4 km ten OZO van de vermoedelijke plaats van Simsons geboortestad Zora (Re 13:2) een eenzame steile rots, ʽAraq Ismaʽin genoemd, met een hooggelegen grot die een weids uitzicht biedt op de daaronder liggende Sjefela. In overeenstemming met de betekenis van de naam is het mogelijk dat dit de plek van de steile rots Etam is.

3. Een stad in Juda, waarschijnlijk gelegen te Khirbet el-Khokh, op een heuvel ongeveer 2,5 km ten ZW van Bethlehem. Naar het schijnt werden Etam en Bethlehem door naaste verwanten gesticht (1Kr 4:3, 4; zie ATROTH-BETH-JOAB). Volgens Josephus reed koning Salomo vaak ’s morgens vroeg in een wagen de 13 km van Jeruzalem naar Etan (Etam), waar zich tuinen en stromend water bevonden (De joodse oudheden, VIII, vii, 3). Etam werd door Salomo’s opvolger Rehabeam herbouwd en versterkt (2Kr 11:5, 6). Volgens de talmoed werd Jeruzalem door een aquaduct met een ten W van Etam ontspringende bron verbonden. — Babylonische talmoed, Yoma 31a; Palestijnse (Jeruzalemse) talmoed, Yoma 41a.