ELON

(E̱lon) [waarschijnlijk: Grote boom].

1. Een Hethiet wiens dochter voor Isaäk en Rebekka „een bron van bitterheid” werd omdat hun zoon Esau haar tot vrouw had genomen. — Ge 26:34, 35; 27:46; 28:8; 36:2.

2. De tweede van Zebulons drie zonen. Hij behoorde tot de leden van het huisgezin van zijn grootvader Jakob die naar Egypte gingen. Bovendien was hij het familiehoofd van de Elonieten. — Ge 46:14; Nu 26:26.

3. Een rechter van Israël uit de stam Zebulon. Nadat hij dit ambt tien jaar had bekleed, werd hij in Ajalon in het gebied van Zebulon begraven. — Re 12:11, 12.

4. Een stad in het gebied van Dan die vermeld staat tussen Jithla en Timna (Joz 19:42, 43). Waar ze gelegen heeft, is niet met zekerheid te zeggen.