AREOPAGUS

(Areo̱pagus) [Aresheuvel; Marsheuvel].

Een heuvel ten WNW van de hoog oprijzende Atheense Acropolis, waarvan hij door een ondiep dal gescheiden is. Deze tamelijk smalle, onbegroeide kalksteenrots is 113 m hoog; de ten ZO daarvan gelegen Acropolis steekt er nog eens 43 m boven uit. Vanaf het N klimt de Marsheuvel geleidelijk omhoog; naar het Z daalt hij steil af. Eens was deze heuvel gekroond met Griekse altaren, tempelheiligdommen, beelden en het in de open lucht gelegen opperste gerechtshof van de Areopagus. Thans is dit alles verdwenen en zijn er nog slechts een paar in de rotsen uitgehouwen zitbanken te zien.

De apostel Paulus werd bij een van zijn bezoeken aan Athene door zekere Atheners gegrepen en naar de Areopagus gevoerd. Zij zeiden: „Kunnen wij te weten komen wat deze nieuwe leer is waarover gij spreekt? Want gij brengt enkele dingen ter sprake die ons vreemd in de oren klinken” (Han 17:19, 20). In zijn antwoord voerde Paulus zorgvuldig het ene feit na het andere aan en bouwde in de loop van zijn betoog een logische, overredende en overtuigende bewijsvoering op. Hij kon zijn toespraak niet afmaken, want „toen zij nu van een opstanding der doden hoorden, gingen sommigen spotten”. Maar voordat hij werd onderbroken, was hij erin geslaagd zijn toehoorders in drie partijen te verdelen. Sommigen spotten, anderen zeiden dat zij later meer wilden horen en weer anderen „werden gelovigen, onder wie ook Dionysius, een rechter aan het gerechtshof van de Areopagus, en een vrouw genaamd Damaris, en nog anderen behalve hen” (Han 17:22-34). Thans bevindt zich op de Marsheuvel een bronzen plaat met de toespraak van de apostel Paulus als een herinnering aan deze gebeurtenis. Er kan niet met zekerheid worden gezegd dat Paulus bij die gelegenheid ten overstaan van het gerechtshof van de Areopagus sprak, maar hij had op zijn minst één lid van dit beroemde gerechtshof onder zijn toehoorders. — AFB.: Deel 2, blz. 746.