Een speciale brief aan hun ouders

Twee tienermeisjes in Spanje schreven onlangs als uiting van waardering een brief aan hun ouders. Hier volgen enkele fragmenten:

Aan onze lieve ouders, Pepe en Vicenta,

Waar moeten we beginnen? Er zijn zo veel dingen die we willen zeggen en het is moeilijk om het allemaal in een paar woorden samen te vatten. We willen jullie bedanken voor onze 17 en 15 jaar van leven, jaren vol van zorg en genegenheid.

We wisten altijd wat jullie mening en regels waren. Soms vroegen we ons af waarom we op een bepaalde tijd thuis moesten zijn, maar nu we hebben gezien hoe het met andere jongeren is afgelopen die niet op een bepaalde tijd thuis hoefden te zijn, beseffen we dat die regels een bescherming waren.

Het voorbeeld dat jullie gaven door nooit een christelijke vergadering in de Koninkrijkszaal over te slaan tenzij er een heel goede reden voor was, heeft ons erg geholpen, net zoals samen met jullie prediken op zondag. Op zondagmorgen hoeven we jullie nooit te vragen of we in de velddienst gaan. We weten gewoon dat we gaan!

Bij onze opvoeding hoorde ook dat we leerden gastvrij te zijn. Er zijn zo veel mensen bij ons thuis geweest, en jullie geven hun altijd het beste dat jullie hebben. Met onze kinderogen hebben we dat waargenomen en beseft dat we heel bijzondere ouders hebben.

Er is niemand die ons beter kent of begrijpt dan jullie. Jullie zijn onze beste vrienden, die we volkomen vertrouwen.

Tot slot willen we jullie zeggen dat we van jullie houden. Jullie zijn onze ouders en we zouden jullie voor niemand willen ruilen. Als we opnieuw geboren zouden worden en te horen zouden krijgen dat we onze ouders en onze manier van leven mochten uitkiezen, dan zouden we zonder twijfel jullie uitkiezen en dezelfde levensweg volgen.

Met lieve kusjes, jullie dochters,

ESMERALDA EN YOLANDA