Hoe gevaarlijk is televisie?
Op 18 december 1997 berichtten krantekoppen dat een tekenfilm op de televisie veel mensen in Tokio (Japan) ziek had gemaakt. Honderden werden naar ziekenhuizen gebracht. „Een paar kinderen gaven bloed op en anderen hadden toevallen of verloren het bewustzijn”, berichtte The New York Times. „Artsen en psychologen waarschuwen dat dit voorval er op verbluffende wijze aan herinnert hoe kwetsbaar kinderen kunnen zijn voor bepaalde moderne tv-programma’s.”
De Newyorkse Daily News zei: „Paniek maakte zich gisteren meester van Japan nadat een tekenfilmmonster op tv met zijn rode ogen had geflitst en er in het hele land honderden kinderen met stuiptrekkingen in elkaar zakten.
Bijna 600 kinderen en een paar volwassenen werden dinsdagavond in aller ijl naar de eerste hulp gebracht nadat zij hadden gekeken naar . . . een tekenfilm op de televisie.” Sommigen werden met ademhalingsproblemen naar de intensive care gebracht.
Yukiko Iwasaki, moeder van een achtjarige, legt uit: „Ik was geschokt te zien dat mijn dochter het bewustzijn verloor. Ze begon pas te ademen toen ik haar op de rug klopte.”
De producenten van tv-programma’s voor kinderen konden niet uitleggen hoe een animatietechniek die naar zij zeggen al „honderden keren” is gebruikt, verantwoordelijk kon zijn voor zo’n gevaarlijke, heftige reactie.
Sommige ouders, die zich bewust zijn van de gevaarlijke effecten van tv-kijken, houden het kijkgedrag zorgvuldig in de gaten of hebben de televisie zelfs helemaal uit hun huis verbannen. Een ouder in Allen (Texas, VS) signaleerde dat voordat bij hen de televisie het huis uitging, zijn kinderen ’maar kort hun aandacht bij iets konden bepalen, snel geïrriteerd waren, een gebrek aan samenwerking toonden en chronisch verveeld waren’. Hij legt verder uit: „Nu behaalt bijna elk van onze vijf kinderen — in de leeftijd van zes tot zeventien jaar — goede cijfers op school. Zonder televisie hebben zij al gauw een verscheidenheid aan interesses ontwikkeld met inbegrip van sport, lezen, kunst, computeren, enz.
Een bijzonder gedenkwaardige gebeurtenis vond ongeveer twee jaar geleden plaats. Mijn zoon, toen negen jaar, belde van een logeerpartij omdat hij . . . naar huis wilde. Toen ik hem ophaalde en vroeg wat er aan de hand was, zei hij: ’Ik verveel me dood. Het enige wat ze willen is tv-kijken!’”