Wie is de ouder? Wie is het kind?

EEN psychologe in Californië betreurt de mate waarin het ouderlijk gezag de laatste jaren is uitgehold. „In mijn kantoor”, schrijft zij, „ben ik getuige geweest van talloze gesprekken tussen ouders en kinderen die gevoerd werden alsof het twee volwassenen betrof, niet een kind en een ouder. Onderhandelingen die onze grootste bedrijven niet zouden misstaan, zijn gevoerd over alles variërend van bedtijd tot zakgeld tot huishoudelijke karweitjes. Soms was moeilijk uit te maken wie de ouder en wie het kind was.”

De bijbel geeft ouders evenwichtige raad. Hij waarschuwt hen voor het gevaar zo streng te zijn dat zij hun kind irriteren, waardoor het kind neerslachtig en moedeloos zou kunnen worden (Kolossenzen 3:21). Maar hij waarschuwt ouders ook voor het andere uiterste — al te toegeeflijk zijn, afstand doen van hun gezag. Spreuken 29:15 verklaart: „Een aan zichzelf overgelaten knaap zal zijn moeder beschaamd maken.” Een andere bijbelspreuk luidt: „Indien men zijn knecht van jongs af verwent, zal hij in zijn latere leven zelfs een ondankbare worden” (Spreuken 29:21). Hoewel deze schriftplaats betrekking heeft op een knecht, gaat het beginsel ook heel goed voor kinderen op.

Ouders die hun kinderen de noodzakelijke leiding en streng onderricht onthouden, betalen daar uiteindelijk een hoge prijs voor — een onhandelbaar gezin. Wat is het dan veel beter om de bijbelse raad toe te passen! Weliswaar vergt dat moeite, maar het kan levenslange voordelen afwerpen. De bijbel zegt: „Leid een knaap op overeenkomstig de weg voor hem; ook als hij oud wordt, zal hij er niet van afwijken.” — Spreuken 22:6.