Sterft de ziel?

DIE vraag kan opgekomen zijn bij iemand die het blad Time van 30 juli 1990 las. In een verhandeling over het toegenomen wegverkeer in Oost-Duitsland vóór de eenwording van de twee Duitslanden op 3 oktober 1990, schreef het blad in het artikel „Met hoge snelheid over de hobbels”: „Het aantal dodelijke verkeersongevallen in Oost[-Duitsland] is in de eerste zes maanden van 1990 met 60% gestegen; ze hebben 1078 zielen geëist.”

Het artikel bedoelde duidelijk te zeggen dat er 1078 mensen bij auto-ongelukken waren omgekomen; zij waren gestorven. Maar waren er 1078 zielen gestorven? Vergiste het blad Time zich toen het de term „zielen” voor mensen van vlees en bloed gebruikte? Wat is de ziel feitelijk?

Door de hele geschiedenis heen hebben er wat betreft de ziel verschillende denkbeelden geheerst. Veel volken uit de oudheid geloofden dat een onstoffelijke ziel na de dood voortleefde, dat de dood in feite een deur naar een ander leven was. Sommige heersers uit oude tijden lieten zelfs bij hun eigen dood hun slaven ombrengen in de overtuiging dat de ziel van deze mensen hen kon blijven dienen.

Hoewel ook thans velen geloven dat de ziel een onstoffelijk of geestelijk gedeelte van een mens is dat de dood van het fysieke lichaam overleeft, leert de bijbel dat niet. In Numeri 6:6 spreekt de bijbel in feite van „enige dode ziel”. Nee, de ziel is niet iets onstoffelijks in u. U bent een ziel. De ziel kan sterven, zoals in het blad Time stond.

In The Jewish Encyclopedia (1910) wordt opgemerkt: „Het geloof dat de ziel na de ontbinding van het lichaam voortbestaat, is eerder een zaak van filosofische of theologische speculatie dan van eenvoudig geloof, en wordt dienovereenkomstig nergens uitdrukkelijk in de Heilige Schrift geleerd.” — Deel VI, blz. 564.