AIDS en een vals gevoel van veiligheid

EEN vrouw die bij een AIDS-test seropositief bleek te zijn, schreef volgens een citaat in The New York Times van 16 juni 1990: „Ik ben een 36-jarige, gelukkig getrouwde, blanke vrouw die nooit syfilis, gonorroe of chlamydia heeft gehad, nooit crack heeft gebruikt, nooit gespoten heeft en nooit een bloedtransfusie toegediend heeft gekregen.”

Zij voegt eraan toe: „Omdat ik sinds ons huwelijk met niemand anders dan mijn man seks heb gehad, betekent dit dat ik al minstens vijf jaar symptoomloos positief ben.” Is deze vrouw uniek? Beslist niet, zoals zij opmerkt: „Ik ken uit mijn gespreksgroepen op zijn minst een twintigtal vrouwen met dezelfde sociaal-economische achtergrond die een soortgelijke geschiedenis hebben.”

Hoe zijn zulke mensen dan besmet geraakt met AIDS? De vrouw verklaart: „Het is duidelijk dat ik het verworven immunodeficiëntiesyndroom-virus heb opgelopen door heteroseksueel contact [vóór het huwelijk]. . . . Het is al even duidelijk dat die man nu aangemerkt zou worden als een riskante seksuele partner, maar daar had ik toen geen weet van.”

AIDS is vaak geclassificeerd als een ziekte die bijna exclusief voorkomt bij mannelijke homoseksuelen en drugspuiters. Maar op basis van haar eigen ervaring en informatie uit de eerste hand stelt de vrouw dat die zienswijze „de blanke middenklasse een vals gevoel van veiligheid geeft”.

Zij besluit: „AIDS zal op grote schaal de kop opsteken bij de bevolking als wij blijven denken in termen van risicogroepen, blijven denken dat de ander het krijgt, niet ik. Wij lopen het risico allemaal. Als ik seropositief heb kunnen worden, dan kan dat elke vrouw (of man) overkomen.”

Zij zegt met andere woorden, dat elke vrouw of man die voorechtelijke seks bedrijft — hoererij pleegt — besmet kan raken. Wat wijs is het daarom het bijbelse gebod op te volgen: „Ontvliedt de hoererij. Elke andere zonde die een mens kan begaan, is buiten zijn lichaam, maar hij die hoererij beoefent, zondigt tegen zijn eigen lichaam.” — 1 Korinthiërs 6:18.