„Een seksuele crisis” onder de geestelijkheid

„ER VREET een seksuele crisis aan het centrale zenuwstelsel van de Katholieke Kerk”, verklaarde Jason Berry, een schrijver uit Louisiana die een Catholic Press Association-prijs toegekend kreeg voor zijn verslag over pedofilie in de National Catholic Reporter. Over perverse seksuele handelingen van geestelijken met kinderen schreef Berry vervolgens in The Washington Post:

„Sinds 1985 zijn er over heel Amerika en Canada tientallen gevallen van pedofilie geregistreerd waarbij priesters of kloosterbroeders betrokken waren. Het gevolg is dat bisdommen in de Verenigde Staten gerechtelijk tot grote bedragen zijn veroordeeld en dat de verzekeringsfondsen voor zulke processen totaal uitgeput zijn. Deze veranderingen staan niet op zichzelf. Uit een aantal rapporten blijkt dat wel eens 10 tot 20 procent van de Amerikaanse priesters homoseksueel actief zou kunnen zijn.”

In The Providence Sunday Journal van Rhode Island stond: „Bij bisschoppen in 29 staten . . . zijn schadeclaims ingediend door slachtoffers van seksueel misbruik door katholieke geestelijken, en de Kerk heeft tot dusver minstens $60 miljoen betaald aan schadevergoedingen en schikkingen.” In Louisiana gaf een priester toe 35 jongens gemolesteerd te hebben en hij werd veroordeeld tot 20 jaar gevangenisstraf, hoewel, zoals de Journal schrijft, het duidelijk was dat hij „in de loop van 10 jaar minstens 75 kinderen had aangerand”. En een priester op Rhode Island bekende schuld in 26 gevallen van seksueel misbruik van jonge jongens.

Bij een onderzoek in Covenant House, een opvangtehuis voor weggelopen jongeren in de stad New York, kwam aan het licht dat de verantwoordelijke priester zich seksueel misdragen had met een aantal jonge mannen en jongens. En de rooms-katholieke aartsbisschop van Atlanta trad af nadat bevestigd was dat hij twee jaar een seksuele relatie had gehad met een ongehuwde moeder.

Op een conferentie van Amerikaanse katholieke bisschoppen werd een verslag overhandigd over de „catastrofe” die de processen tegen pedofiele priesters betekenen. In het 100 bladzijden lange rapport, aldus de Journal, „werd een strategie uiteengezet om de uit civiele processen voortvloeiende aansprakelijkheid van de Kerk te beperken tot een miljard dollar, gebaseerd op de hangende 30 rechtszaken”. De processen worden aangespannen door de katholieke ouders van de betrokken kinderen. En psychiaters die de jonge slachtoffers van deze misdaden behandelen, maken melding van langdurige en vaak blijvende schade.

Gods Woord spreekt over zulke „schandelijke seksuele begeerten” waardoor mannen „zeer verhit [zijn] geworden in hun wellust jegens elkaar, mannen met mannen, ontucht plegend”, en voegt eraan toe dat het de „rechtvaardige verordening van God” is, dat „zij die zulke dingen beoefenen, de dood verdienen”. — Romeinen 1:26, 27, 32; zie ook 1 Korinthiërs 6:9, 10.

Het probleem is ongetwijfeld voor een groot deel terug te voeren op het onschriftuurlijke celibaat, dat priesters verbiedt te trouwen. Toch verklaart de bijbel, Gods Woord, duidelijk dat christelijke bedienaren mogen trouwen. De Katholieke Bijbel brengt het als volgt onder woorden: „De bisschop nu moet . . . de man van één vrouw [zijn]” (1 Timotheüs 3:2). En er wordt ook in gezegd dat ’het huwelijk verbieden’ een bewijs vormt dat „sommigen van het geloof zullen afvallen, doordat zij zich afgeven met dwaalgeesten en met duivelse leerstellingen”. — 1 Timotheüs 4:1-3.