„Drugs? Dat is Satan de hand schudden!”
Welke uitwerking kan het gebruik van drugs als genotmiddel op het menselijk lichaam hebben? Neem Charles eens. Hij was vijftien toen zijn oudere zus hem liet kennismaken met drugs. Gedurende de volgende vijftien jaar gebruikte hij marihuana, cocaïne en heroïne in verschillende combinaties. Hij zat in allerlei verbeteringsgestichten wegens kruimeldiefstal en gewapende overvallen. Zijn druggebruik leidde ertoe dat hij AIDS opliep. Hij was verbijsterd toen hem werd verteld dat hij drager was van het AIDS-virus en moest machteloos toezien hoe zijn lange, krachtige, gespierde lichaam wegteerde tot louter een schim van wat hij vroeger was. Lees zijn droevige verhaal en vraag u dan af: ’Is het ’t waard?’
„JE verwoest een prachtig lichaam. En je loopt zo veel dingen mis door met drugs te knoeien enkel om high te blijven. Allereerst kun je niet met je dochter spelen. Je kunt niet met haar ballen, niet met haar rennen. Ik heb mijn enige zoontje niet van baby tot peuter zien opgroeien, hem niet zijn eerste stappen zien zetten en dergelijke. Ik kan mijn vrouw niet mee uit dansen nemen, omdat ik niet meer dansen kan. Ik kan de meeste sporten niet meer beoefenen, omdat mijn lichaam niet alleen verdoofd is maar zich ook als in slow motion beweegt, als een robot.
Mijn handen functioneren niet meer zoals vroeger. Ik kan me niet scheren of mijn snor in model brengen of mijn haar knippen, zoals ik gewend was. Ik kan me niet meer aankleden. Ik kan zelfs mijn overhemd niet dichtknopen. Ik kan niet alleen naar het toilet. Soms zie ik zelfs geen kans een ooghaartje uit mijn oog te halen, omdat mijn vingers hun werk niet doen. Ik kan niet meer koken. Mijn baan als tegelzetter en tapijtlegger ben ik kwijt wegens dat virus, wegens de drugs.
Iedereen moet op me wachten. Ik lijk wel een baby. Mijn hersenen functioneren niet meer zoals vroeger. Ik vergeet alles. Ik moet bijvoorbeeld nadenken over de naam van de verpleegster die hier thuis komt. Mijn vrouw herhaalt dingen eindeloos, en ik vergeet ze. En het probleem is, het wordt erger.
Alles doet pijn, elke seconde van de dag. De pijn kan een sterke kerel doen huilen, wie je ook bent. De pijnstillers die ze je geven — ze vreten een gat in je maag en je krijgt een maagzweer. Dus kun je de pijnstillers niet voortdurend innemen. En je bloedt en geeft bloed op vanwege de maagzweer. Als ik me ergens aan openhaal, moet ik oppassen voor infectie. Mijn huid is erg gevoelig. Ik kan niet meer met mijn zoontje stoeien en spelen.
Ik dacht dat ik het toch nog gewonnen had. Vijftien jaar knoeien met drugs — ik dacht dat ik het ongestraft had kunnen doen. En nu heb ik het AIDS-virus. Ik weet niet wanneer ik doodga.
Als iemand dus Jehovah daarvoor wil inruilen, waarschuw hen. Drugs? Dat is Satan de hand schudden, want het is zijn werktuig!”
Nadat Charles de waarheid uit Gods Woord had leren kennen, brak hij met de druggewoonte en werd hij een gedoopte getuige van Jehovah. Terwijl hij in het ziekenhuis lag, predikte hij onophoudelijk tot artsen, verpleegsters en medepatiënten. Op 27 januari 1990, drie en een half jaar na zijn doop, is Charles echter op 37-jarige leeftijd overleden.