Willens en wetens verbreiden zij de dood
VOORDAT AIDS zijn slachtoffers doodt, laadt het een vreselijke verantwoordelijkheid op hen: de macht over leven en dood van anderen. Veel lijders aan AIDS aanvaarden die verantwoordelijkheid en ontzeggen zich elke daad waardoor een ander besmet zou kunnen raken. Maar er zijn ook gevaarlijke mensen die een andere beslissing nemen.
Een psychiater in Washington D.C. schreef over een angstaanjagend voorbeeld uit haar eigen praktijk: „Een zwaargestoord biseksueel AIDS-slachtoffer probeert, vrees ik, willens en wetens anderen met zijn ziekte te besmetten. Hij weet dat het hun dood kan betekenen.” Hij vertelde haar: „Toen ik pas gehoord had dat ik AIDS had, besloot ik met niemand seks te hebben, maar toen werd ik gewoon kwaad en zei: We gaan de wereld veroveren.” Wat bedoelde hij daarmee?
De psychiater legt uit: „Hij vertelde me dat soms als hij kwaad werd op iemand, een innerlijke stem tegen hem zei: ’Laten we die knaap pakken’, en dan probeerde hij seks met hem te bedrijven. Hij zei ook dat hij met een biseksuele man samenwoonde die eveneens seksuele contacten met allerlei vrouwen had.” De psychiater probeerde de autoriteiten ertoe te bewegen deze gevaarlijke man op te sluiten, maar tevergeefs. „Toen ik hem voor het laatst zag,” schrijft zij, „was zijn gedrag onveranderd, en ik heb geen reden om eraan te twijfelen dat het thans nog net zo is.”
Een uniek geval? Helaas niet. Eén man werd door het Centrum voor Ziektebestrijding Patiënt Zero [de eerste patiënt] genoemd wegens zijn sleutelrol in de vroege verbreiding van AIDS in de Verenigde Staten. Zelfs toen hij wist dat hij het leven van anderen in gevaar bracht, had hij nog homoseksuele contacten met zo’n 250 partners per jaar. Vrouwen hebben zich beklaagd over partners die hun biseksualiteit geheimhielden. Drugverslaafden gebruiken nog steeds elkaars besmette naalden en zijn daardoor in verscheidene landen de grootste groep nieuwe AIDS-slachtoffers geworden.
Hoe verontrustend dit alles ook mag zijn, mensen die de bijbel onderzoeken verbaast het niet. Dat oude boek voorzei lang geleden dat de mensen van dit veelbewogen geslacht ’zichzelf zouden liefhebben en geen natuurlijke genegenheid zouden hebben’ (2 Timótheüs 3:1-5). In die tijd leven wij beslist. Zij die Gods morele wetten in de wind slaan, hebben altijd de Auteur van die wetten, onze Schepper, gegriefd. Dat is het ergste risico dat iemand in zijn leven kan nemen. Maar tegenwoordig brengt dezelfde ongehoorzaamheid vaak een extra risico met zich mee: men vertrouwt niets meer of minder dan zijn leven toe aan mensen voor wie louter en alleen hun eigen genot telt.