Het leven en de wet

„De vernietiging van de foetus bezien als zomaar een operatieve ingreep betekent dat men voorbijgaat aan eeuwen van criminologie, theologie en moraalfilosofie.” Zo schrijft Billups Percy, hoogleraar rechten aan de Tulane Universiteit, in een brief aan The New York Times over een beslissing van het Amerikaanse Opperste Gerechtshof inzake abortus.

In plaats van te debatteren over het voor en tegen van de genomen beslissingen oppert de professor dat „het Hof ze helemaal niet had moeten nemen”. Waarom niet? „Het is duidelijk dat de abortuskwestie een klassiek voorbeeld is van een situatie waarin de enige juridische normen waarover men beschikt gekunsteld zijn, gekarakteriseerd door een wettelijk formalisme dat eenvoudig niet tegen de taak is opgewassen”, zo voerde hij aan. Bij wijze van illustratie noemt hij dat „het Hof een keurige schaalverdeling aanbrengt in de waarde van een foetus door de tijd die het in de baarmoeder doorbrengt globaal in drie gelijke perioden te verdelen. Vervolgens . . . beslist het Hof dat de moeder slechts gedurende de laatste drie maanden restricties opgelegd kunnen worden in verband met de foetus.”

Inderdaad, alle „juridische normen” die men laat prevaleren boven de heiligheid van het leven, zouden „gekunsteld” zijn, omdat het leven niet bij de mens maar bij God zijn oorsprong vindt. „Want bij u [God] is de bron van het leven”, zegt de psalmist in Psalm 36:9. Alleen God heeft het wettelijke recht te beslissen hoe het leven, met inbegrip van dat van het ongeboren kind, behandeld moet worden. Wij als schepselen zijn hem, onze Maker, verantwoording verschuldigd. — Psalm 100:3.