Rechten van de moeder

Zes dagen en zes nachten heeft een moeder van vijf kinderen in een tuinstoel buiten gezeten en zware regens en hitte van 32 graden verduurd om kracht bij te zetten aan een tegen haar gezin gerichte stakingsactie. Waarom? „Ze vergeten tegen me te praten. Ze vergeten me te zoenen. Ik was in hun gedachten geen persoon. Ik was voor hen alleen maar een moeder, en daarom moest ik hun een lesje geven.” De staking eindigde pas toen de laatste van de kinderen, een dochter van zestien, toegaf en moeders lijst van eisen tekende, daarmee toezeggend haar niet meer te gebruiken als taxichauffeur, als bank van lening of als vierentwintig-uurs kokkin, maar genegenheid en waardering te tonen. Maar waarom had de dochter eerst niet willen tekenen? „Druk van haar vriendinnen”, zei de moeder. „De andere meisjes vertelden haar dat als hun moeder zoiets deed, zij niet zouden tekenen. Ze maken het haar moeilijk zich gewonnen te geven.” De overeenkomst werd kennelijk nageleefd. „Tommy kwam thuis met een dozijn langstelige rozen en een kaart erbij met de tekst ’Ik ben blij met je’”, zei de moeder. „Ik heb er uren om gehuild.”