Ter bescherming van de gezondheid

Volgens een boek getiteld The Patient’s Advocate moeten mensen meer verantwoordelijkheid op zich nemen voor de bescherming van hun eigen gezondheid. De schrijfster, Barbara Huttmann, baseert haar boek op een ervaring van 35 jaar als patiënte en verpleegster. Zij is er een voorstandster van dat iedereen bij een opname in een ziekenhuis moet kunnen beschikken over een „advocaat” — de huwelijkspartner of een intieme vriend, iemand die verstandige vragen zal stellen en de rechten van de patiënt zal beschermen wanneer die daar zelf te ziek voor is.

Zij zet uiteen dat verpleegsters de patiënten niet altijd voor een behandelingsfout kunnen behoeden, aangezien statistische gegevens uitwijzen dat dagelijks 57 leden van het ziekenhuispersoneel de kamer van de patiënt betreden. Ten gevolge hiervan „zal de patiënt op grond van de wetten van de waarschijnlijkheid blootgesteld zijn aan menselijke fouten”. Wat voor soort fouten? Er zullen fouten worden gemaakt met betrekking tot het toedienen van medicijnen, het stellen van diagnosen, het behandelen van de verkeerde patiënt doordat de uitslag van een laboratoriumonderzoek op de kaart van de verkeerde persoon was ingevuld.

„Wij hadden een 55-jarige patiënte die van een arts te horen kreeg dat zij syfilis had”, vertelt de verpleegster. „De patiënte was buiten zichzelf. Ze was 35 jaar met dezelfde man getrouwd geweest. Ze had geen losbandig leven geleid en voor zover zij wist was zij de enige vrouw in zijn leven. Wat er was gebeurd, was dat het lab de uitslag van het onderzoek van iemand anders op haar kaart had gezet. Inmiddels was ze al wel een heel eind op weg om zich van haar man te laten scheiden.”

Welke raad geeft de verpleegster aan patiënten in ziekenhuizen? Zij beklemtoont dat als er iets is dat de patiënt of de „advocaat” van de patiënt niet logisch toeschijnt, men daar prompt vragen over moet stellen. „Maar”, voegt zij eraan toe, „wij doen dat zelden — op een of andere wijze hebben wij het gevoel dat wij geen vragen mogen stellen.”

Ter verdediging van artsen schrijft zij dat de meeste mensen niet bereid zijn de verantwoordelijkheid te nemen voor hun eigen gezondheid. Zij eten vaak te veel, zijn straffe rokers en drinkers en verwachten dan dat een arts hun zieke lichamen als door een wonder zal genezen. „De arts wordt in een positie geplaatst waarin wij verwachten dat hij goddelijke macht bezit en als hij dan bereid is antwoord te geven, willen wij vaak niet luisteren”, verklaart zij. „Wij willen ons alleen maar op een kinderlijke wijze tot hem wenden en zeggen ’maak me even beter’.” Waar het op aankomt, is dat de meeste patiënten meer verantwoordelijkheid moeten aanvaarden voor de bescherming van hun eigen gezondheid.