„Dimensies van de menselijke onwetendheid”

Volgens de befaamde bioloog en wetenschappelijk onderzoeker Lewis Thomas, M.D., zou de mens een sterker gevoel van verbazing en bewondering moeten hebben over de schepping rondom hem. Het tijdschrift „Smithsonian”, een publikatie van het nationale museum van de VS, merkt op dat Thomas’ geschriften er de nadruk op leggen „hoe weinig wij mensen eigenlijk nog over de wereld weten. De dimensies van de menselijke kennis, zo houdt hij ons voor, verzinken in het niet bij de dimensies van de menselijke onwetendheid”.

In een interview met een medewerker van „Smithsonian” merkte Thomas op dat ’de natuurwetten nu een veel grotere puzzel vormen dan een eeuw geleden’. Ter illustratie hiervan vertelde hij „Lord Kelvin, een leidende figuur op het gebied van de fysica rond de eeuwwisseling, zei dat de natuurkunde nu een voltooid en afgerond geheel was, en dat als hij jong was, hij geen natuurkunde zou gaan studeren omdat er niets meer te doen viel dan alleen nog een paar kleinigheidjes in orde te brengen. En daarna kreeg je de quantumtheorie, de relativiteitstheorie, de quantummechanica en al die andere ontwikkelingen.

Ik verwacht dat dit proces nooit zal eindigen, omdat wij nu eenmaal een onverzadelijk weetgierige soort zijn, altijd onderzoekend, rondkijkend en proberend de dingen te doorgronden. Wij zullen er nooit in slagen alles op te lossen. Ik kan mij niet voorstellen dat er ooit een eindpunt is waar iedereen een zucht zal slaken en zal zeggen: ’Nu begrijpen wij alles.’ Er zullen altijd dingen zijn die ons verstand te boven gaan. . . . Wij bestuderen de natuur nu van veel dichterbij dan wij ooit eerder hebben kunnen doen. En in plaats dat ze duidelijker en gemakkelijker te begrijpen wordt, wordt het moeilijker haar te begrijpen.”

De interviewer van „Smithsonian”, Timothy Ferris, herhaalde vervolgens wat Thomas geschreven had over de wijze waarop mensen zouden moeten reageren op de wonderen die zij zien. „Als u het hebt over embryologie, over de hersenen die ontstaan uit wat eens één enkele embryonale cel was, schrijft u: ’Feitelijk zouden mensen de hele dag, elk uur dat zij niet slapen, elkaar in grenzeloze verbazing en bewondering moeten toeroepen en over niets anders moeten spreken dan over die ene cel!’” En zou die verbazing en bewondering en dat spreken zich eigenlijk ook niet moeten uitstrekken tot Degene die die schitterende cel heeft ontworpen? — April 1980, bladzijde 127-142.