Ware verslagen — Wat is het beeld?

PLAATSELIJKE roddel- en sensatiebladen maken vaak veel werk van verhalen over geweld binnen het gezin, omdat er algemeen een ziekelijke belangstelling voor zulke geschiedenissen bestaat. Wij hebben echter een totaal andere reden om de volgende ware verslagen af te drukken.a Ze worden verteld opdat wij er iets uit kunnen leren. Daarom zullen wij na elk geval enkele tot nadenken stemmende vragen stellen. Denk daarover na. De gegeven voorbeelden helpen u misschien te onderscheiden waar vaak de verantwoordelijkheid voor het probleem ligt. Misschien attenderen ze u op zwakheden die aanleiding kunnen geven tot de moeilijkheid, en helpen ze u wegen te onderscheiden om dit probleem op te lossen of geweld in huis te vermijden. Dit is in harmonie met de bijbelse spreuk: „Verstandige mensen zullen moeilijkheden zien aankomen en ze vermijden, maar een onbezonnen persoon zal er regelrecht op inlopen en het later betreuren.” — Spr. 22:3, „Today’s English Version”.

Een vreselijk litteken van Gloria’s kin tot haar sleutelbeen is een van de eerste dingen die u aan deze 24-jarige vrouw uit New York zouden opvallen. Zij komt uit een gezin met zes kinderen. Vaak wanneer haar vader dronken was, sloeg hij zijn vrouw en dochters. Om aan het geweld te ontsnappen vluchtte Gloria’s moeder soms het huis uit. Maar steeds kwam zij weer terug.

Gloria wendde zich tot heroïne als middel om de werkelijkheid te ontvluchten. Haar volgende stap was het huis te verlaten en te trouwen met Robert, ook een verslaafde. Hij sloeg haar, maar gezien de jeugd die zij had gehad, beschouwde Gloria dit eenvoudig als een normaal onderdeel van het gezinsleven. Toen zij zwanger werd, zocht Gloria hulp om haar verslaving aan heroïne te overwinnen. Nadat haar zoon was geboren maakte zijn gehuil haar leven moeilijker. Zij begon zwaar te drinken. Onder de druk van haar huwelijk en de zorg voor een kind begon Gloria haar baby te mishandelen — zij gaf hem klappen, sloeg hem en verbrandde met een heet strijkijzer zijn voetjes; eens brak zij zelfs zijn beide armpjes. Toen haar baby net een jaar oud was, werd hij in een pleeggezin ondergebracht.

Roberts reactie was Gloria meer te slaan en haar uiteindelijk te verlaten. Spoedig daarna knoopte zij betrekkingen aan met Albert en zij hoopte op een werkelijke verandering. Maar hij was opvliegend en als hij woedend was, gaf hij haar er van langs. Tijdens één vechtpartij sloeg hij Gloria zo erg dat zij met gebroken ribben in het ziekenhuis terechtkwam. Gaf dat hun zo’n schok dat zij veranderingen aanbrachten? Eigenlijk niet. Toen Albert haar uit het ziekenhuis naar huis bracht, werd hij opnieuw kwaad. Hij raapte een fles uit de goot op, sloeg hem stuk en haalde Gloria’s keel open, wat het verschrikkelijke litteken naliet dat wij al eerder noemden.

Het gezin begon hulp te krijgen van sociale werkers. Gloria hield op met drinken en werkt eraan haar gezin beter en evenwichtiger te voeden. Albert probeert zijn woede te beheersen en er gaan nu soms weken voorbij zonder dat hij zijn vrouw slaat.

Vraag uzelf af: IN HOEVERRE WAS ALCOHOL MEDEVERANTWOORDELIJK VOOR HET PROBLEEM? WELKE INVLOED HADDEN GLORIA’S KINDERJAREN?

Sarah’s huwelijk werd met het verstrijken der jaren beslist niet liefdevoller. Mishandeling door haar man kwam steeds vaker voor. Behalve de kalmerende middelen die zij innam, getuigden ook Sarah’s recente belevenissen — twee gebroken ribben, een ontbrekende tand, blauwe plekken, scheurwonden en drie ziekenhuisopnamen — ervan dat haar echtgenoot sneller boos werd. Haar twee zoons in de tienerleeftijd konden dat ook merken.

Op een dag zei Sarah’s echtgenoot voor hij naar zijn werk ging tegen zijn 16-jarige zoon de garage op te ruimen. Tegen lunchtijd was het nog niet gedaan en de jongen zei dat hij met zijn vrienden ging zwemmen. Dat maakte Sarah bang, want zij wist dat haar man zijn woede op haar zou koelen. Haar knokkels waren wit terwijl zij de leuning van de keukenstoel vastklemde en haar zoon zei: „Je moet vandaag de garage opruimen.” „Laat me met rust!”, schreeuwde hij en stormde de trap op naar zijn kamer. Terwijl zij achter hem aan rende, greep zij zijn arm vast en begon: „Je gaat nergens heen totdat . . .” Maar zij maakte haar zin niet af. Hij draaide zich om en gaf haar een krachtige duw tegen de borst. Sarah greep nog naar de leuning, miste, viel en bleef onderaan de trap bewegingloos liggen.

Vraag uzelf af: WAS AFWACHTEN DE OPLOSSING? WELK VERBAND SCHIJNT ER TE BESTAAN TUSSEN DE AARD EN DE DADEN VAN VADER EN ZOON?

[Brief aan een raadsman:] „Ik ben 13 en ik schrijf deze brief niet alleen voor mijzelf maar ook voor mijn vier jongere broertjes en zusjes. Zij zijn 11, 10, 9 en 6. Er gaat geen nacht voorbij of onze ouders maken ruzie. Wij hebben genoeg van het schreeuwen en gillen en schelden, het slaan met deuren en gooien met borden. Vader werkt hard en is een prachtkerel. Zodra hij binnen is, gaat moeder hem met een hele lijst klachten te lijf. Hij zegt haar haar mond te houden en dan zijn de poppen aan het dansen. Na de ruzie huilt moeder en zegt dat vader niet van haar houdt. Zij heeft het mis. Hij houdt heel veel van haar. Maar als hij het niet deed zou u hem dan ongelijk geven? Wie wil er nu de hele tijd uitgefoeterd worden? Helpt u ons alstublieft deze twee weer in een goede verhouding te brengen. Wij willen niet dat ons gezin uiteenvalt, maar dit is geen manier van leven.”

Vraag uzelf af: WIE WAS VERANTWOORDELIJK VOOR DE HEFTIGE RUZIES? WAT ZOU KUNNEN WORDEN GEDAAN OM ZULKE BOZE TAFERELEN TE VOORKOMEN? KENT U KINDEREN DIE MISSCHIEN REDEN HEBBEN EEN DERGELIJKE BRIEF TE SCHRIJVEN?

Connie was bijna bewusteloos geslagen door haar man met wie zij al vele jaren gehuwd was. Te beschaamd om voor de feitelijk noodzakelijke behandeling naar het ziekenhuis te gaan, ging zij naar een opvanghuis voor mishandelde vrouwen dat vlakbij, in San Antonio in de Amerikaanse staat Texas, was opgericht. Zonder in te gaan op de wederzijdse spanningen en frustraties die tot de uitbarsting leidden, beschreef Connie wat er gebeurde.

Haar man was thuisgekomen, maar hij was zichzelf niet. In plaats daarvan was hij stomdronken en stonk hij naar bier. In de emotioneel geladen confrontatie die volgde, sloeg Connie hem. Het was voor het eerst in al de jaren dat zij getrouwd waren dat zij dit had gedaan. „Toen”, herinnert zij zich, „greep hij mij. Hij begon me te slaan alsof ik een man was — stompte me in mijn maag en hals. En toen ik op de grond lag, schopte hij me.” Het was een onmenselijke aanval, een mishandeling.

Vraag uzelf af: WIE WAS IN DIT GEVAL SCHULDIG AAN HET GEWELD? HOE HAD EEN DERGELIJKE VECHTPARTIJ VERMEDEN KUNNEN WORDEN? WAT ZOU U IN CONNIE’S PLAATS HEBBEN GEDAAN?

Hoewel deze voorbeelden niet de hele scala van geweld in huis beslaan, illustreren ze enkele van de meest voorkomende kanten van het probleem. En de erop volgende vragen hebben u misschien al geholpen enig inzicht te krijgen in geweld thuis. In de volgende artikelen zullen wij ingaan op enkele van de aspecten in deze ware verslagen. Bovendien zullen wij speciaal onze aandacht richten op de oorzaken en de uitwerking van het geweld in het geval van mannen, vrouwen en kinderen. Dan zullen wij nog meer waardering kunnen hebben voor de raad over de wijze waarop wij dit probleem kunnen oplossen of deze algemeen verspreide gesel kunnen vermijden die thans de gezinnen en levens van zo velen verwoest.

[Voetnoten]